ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο..


 Και ο τρόπος είναι....

     Οι εξής δύο:

   Πρώτον κοινωνική συνένωση και συνοχή για αντιμετώπιση του κοινού εχθρού,
     ..και δεύτερον σπάσιμο των τηλεοράσεων,
     ..και ενημέρωση από ελεύθερααυτοδιαχειριζόμενα κανάλια και σταθμούς, κι ελεύθερα blog και sites στο διαδίκτυο.


     Κοινωνική αλληλεγγύη: 

     Το Α και το Ω μιάς σοβαρής και ελπιδοφόρας κοινωνικής επανάστασης, ή μιάς παλλαϊκής εξέγερσης.

     Δεν υπάρχουν πιά αγρότες, γιατροί, καθηγητές, έμποροι, ή πλανόδιοι πωλητές.

     Υπάρχουν Έλληνες που καταστρέφονται, εξουθενώνονται, απαξιώνονται,
     ..και μια πατρίδα που ρημάζεται και καταληστεύεται,
     ..εξ αιτίας του κολοσσιαίου σε έκταση πειράματος της ναζιστικής Νέας Τάξης, της μετατροπής δηλαδή εν καιρώ ειρήνης και με οικονομικά μέσα ενός Δυτικού κράτους σε προτεκτοράτο,
     ..και την μετατροπή των κατοίκων του σε άβουλα λοβοτομημένα όντα, δια βίου εργάτες-σκλάβους χωρίς μέλλον  και χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο.

     Τα όπλα τους: το ευρώ, οι τράπεζες, τα ψέματα, οι απειλές οι εκβιασμοί, οι κυβερνήσεις προδοτών και τα συστημικά-γκαιμπελικά ΜΜΕ.

     Τα δικά μας όπλα; Η αγάπη για την πατρίδα, για την ζωή, την ομορφιά, για την ελευθερία, την δικαιοσύνη, 
     ..η πίστη μας στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην αυτοδιάθεση, στις οικουμενικές και διαχρονικές αξίες του ουμανισμού.

     Οι πιθανότητες είναι σκανδαλωδώς με το μέρος μας. 

     Αρκεί να είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι. 

     Γιατί αυτοί δεν έχουν ''πιστεύω'' ούτε αξίες να υπερασπιστούν.

     Παλεύουν μόνο για το χρήμα και για την επικράτηση της ανηθικότητας.

     Αγωνίζονται για την επικράτηση του άδικου, και αυτός είναι ένας αγώνας που δεν εμψυχώνει, δεν  έχει όραμα.

     Είναι ένας αγώνας μισθοφόρων εναντίον ελεύθερων ανθρώπων.

     Αυτός ο αγώνας που ξεκίνησαν οι αγρότες πρέπει να γίνει αγώνας όλων μας.

     Και πρέπει να δοθεί.

     Ασχέτως αν θα κερδηθεί ή όχι.

     Οι αγώνες πρέπει να δίνονται.

     Κανείς δεν πρέπει να παραδίνεται χωρίς αγώνα.

     Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια.

     Τίποτα δεν χαρίζεται. Και μάλιστα απ' αυτούς που σκοπό έχουν να σε εξοντώσουν.

     Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ
     ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ. 

     Εχθρός όλων των ελλήνων. Πλην σκυμμένων και πλην διαπλεκόμενων, εθνικών εργολάβων, προμηθευτών, και των δημοσιογράφων-τζουτζέδων τους.

     Η κυβέρνηση είναι εχθρός μας και μας το δείχνει!

     Ας τους το δείξουμε κι εμείς!.. 

Οι Τρεις Ιεράρχες για την Παιδεία


Ειλικρινά, όταν πλησιάζει η γιορτή των Τριών Ιεραρχών, η γιορτή της Παιδείας και των Γραμμάτων, αισθάνομαι άβολα, νιώθω ως εκπαιδευτικός, ακόμη και ντροπή. 

Χάσμα μέγα χωρίζει το πνεύμα των Πατέρων, μ’ αυτό που λέγεται σήμερα νεοελληνική Παιδεία. 

Τους ονομάζουμε προστάτες μας, όμως τους τιμούμε τόσο, ώστε φροντίσαμε να τους εξοβελίσουμε από τα αναλυτικά προγράμματα. 

Ο μαθητής, για παράδειγμα του δημοτικού σχολείου, δεν συναντάει στα αναγνωστικά του ούτε ένα κείμενο των Τριών Ιεραρχών. 

Δεν αρωματίζει τα βιβλία ο λόγος ο ορθόδοξος, ο ελληνικός των Πατέρων, γιατί έτσι έκρινε η «προοδευτική» διανόηση. 

Ακόμη και στις σχολές, όπου παράγονται «με το κιλό» οι εκπαιδευτικοί, απουσιάζουν οι παιδευτικοί τους θησαυροί. 

Προς τι, λοιπόν, οι γιορτές και οι πανυγυρικοί;

Συναθροίζονται και ξανασυναθροίζονται οι ταγοί, για να λύσουν, να συμμορφώσουν τα της Παιδείας. Τόμοι ολόκληροι γράφονται με παχιές αναλύσεις και διαπιστώσεις, όμως…άλυτο το πρόβλημα. Νόσημα ανίατο, κακοφορμισμένο. Ουδείς τολμά να θέσει το δάκτυλο του επί «τον τύπον των ήλων».

Το πρόβλημα της Ελληνικής Παιδείας είναι ότι δεν είναι… Ελληνική. 

400 και 500 χρόνια κάτω από το ζυγό των Τούρκων άντεξε το Γένος, γιατί αρδευόταν από τις Ελληνοσώτειρες πηγές μιας Παιδείας, που ξεκινούσε από τους «γοναίγους της ανθρωπότης» τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους άλλους σοφούς της αρχαιότητας και κατέληγε στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος τονίζει: «Η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την Ελληνικήν παράδοσιν διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους δίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία» («Η παιδεία στη Τουρκοκρατία», σελ 181).

Το θαυμαστό αυτό κείμενο, που ανακάλυψα στο προαναφερθέν βιβλίο, αποκαλύπτει μεγαλειωδώς τα αίτια της σημερινής παρακμής. 

Κι αν υποστηρίζουν κάποιοι ότι οι συνθήκες οι τωρινές είναι διαφορετικές είναι γελασμένοι. 

Στην Τουρκοκρατία μπορεί να ήταν αλυσοδεμένα τα σώματα, όμως η ψυχή του δούλου Γένους ανέπνεε ελευθέρα. 

Σήμερα βιώνουμε την χειρότερη αιχμαλωσία, την πνευματική. 

«…αυτή είναι η ζωή για τους σημερινούς ανθρώπους. Παγερή αδιαφορία, ύπνος ψυχικός, οκνηρία, φόβος, κρυφή απελπισία, και πολλή φασαρία για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι ανοησίες, κουτσομπολιό, σκάνδαλα, εγκλήματα, κάθε μικρολογία που την παίρνουμε στα σοβαρά, ενώ κανένα σοβαρό πράγμα δεν βρίσκει θέση μέσα στα ζαλισμένα μυαλά τους και στις αποσυντεθειμένες ψυχές τους». 

Είναι λόγια του Φώτη Κόντογλου, δασκάλου του Γένους μας, από το βιβλίο του «Μυστικά Άνθη»

Έγραψα παραπάνω πως το κείμενο του ακαδημαϊκου Σ. Μενάρδου φωτίζει το…αφεγγές πρόβλημα της Παιδείας μας. 

Το ότι δεν συνεχίζουμε την παράδοσή μας υπεύθυνοι είναι οι εκπαιδευτικοί. 

Το επίσημο κράτος είναι ανάξιο, θέλει το δάσκαλο κακομοίρη πενταροκυνηγό και τους μαθητές, ημιμαθή νευρόσπαστα, που θα παρακαλούν τους κλεφτοκατσικάδες, με ένα άχρηστο πτυχίο στο χέρι, για μια «θέση» απασχόλησης. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει για το δάσκαλο: «Ο δάσκαλος δεν πρέπει ούτε απειρία να επικαλεσθεί, ούτε να προφασισθεί άγνοια, ούτε να προβάλει ως δικαιολογία την ανάγκη και την φτώχεια… Γι αυτό κάθισε στο διδασκαλικό θρόνο, για να σαλπίσει στους άλλους την αλήθεια, για να οδηγεί (τους μαθητές) στο δρόμο της αρετής και να προμηνύει τις μελλοντικές δυσκολίες». (Β.Χαρώνη «Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου», τομ. Β’ σελ 247). 

Πάσχει σήμερα η Παιδεία, γιατί ούτε η ευθύνη μας βαραίνει ούτε σαλπίζουμε την αλήθεια. 

Μονάχη έγνοια μας τα επιδόματα, η αναρρίχηση στα αξιώματα, το ύψος των αποδοχών μας. 

Μέγιστο παιδαγωγικό αξίωμα των Τριών Ιεραρχών είναι το παράδειγμα: «Ή μη δίδασκε ή δίδασκε δια του παραδείγματος», αναφωνεί επιγραμματικότατα ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Στα χρόνια της σκλαβιάς «το σχολείο μπορούσε με τον επιβλητικό εκείνο, άγιο άνθρωπο, τον σεβαστό γέροντα δάσκαλο, που χωρίς ίσως ιδέα από παιδαγωγική, έτσι σαν με άμεση μετάγγιση, ψυχή με ψυχή, έδινε το παιδί τον θησαυρό της δικής του ανώτερης προσωπικότητας. 

Και ξεσκόλιζε το παιδί, αγνώριστο κυριολεκτικά, άνθρωπος στ’ αλήθεια, που ήταν η ελπίδα, το κομάρι του Γένους, ο φόβος και η ανησυχία του κατακτητή…Κυβερνούσε αργότερα τη φαμίλια του, μα και το χωριό του, όπου η χρεία (=ανάγκη) το καλούσε. Πήγαινε και έβγαινε ασπροπρόσωπος σε αρχές, σε προξένους, σε δυνατούς» 

Αυτό λείπει σήμερα, η ψυχή με ψυχή μετάγγιση του θησαυρού, που ονομάζεται Ελληνορθόδοξη παράδοση. 

Μπαίνουν σήμερα στην εκπαίδευση άνθρωποι ανυποψίαστοι για το βαρύ έργο που επωμίζονται. 

«Γι αυτό οι πολιτείες μας είναι διεφθαρμένες, γιατί οι δάσκαλοι της νεότητας είναι κακοί. Γι αυτό εκείνοι που πρόκειται να γίνουν δάσκαλοι, πρέπει προηγουμένως να έχουν αυτοί καταρτισθεί και έπειτα να αποστέλλονται σ’αυτό το έργο». 

Τα λόγια του Αγίου Ιωάννη μας ελέγχουν όλους όσοι «διδάσκουμε την νεότητα». 

Και χωρίς να ταπεινολογώ, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου και, όπως έλεγε ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «ας με συγχωρέσουνε εκείνοι όπου τους λέγω τα κουσούρια τους. Έχουν το δικαίωμα να ειπούνε κι αυτείνοι τα δικά μου, ό,τι έκαμα. Κι όταν λέγωνται τα λάθη μας, τότε κάνουν λιγότερα οι μεταγενέστεροι και γινόμαστε κι εμείς έθνος».

Και ας κλείσουμε με ένα κείμενο του Μεγάλου Βασιλείου, που μας υπενθυμίζει το λησμονημένο χρέος μας προς τον Ποιητή των όλων. 

«Είτε γαρ εσθίετε, φησίν, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα είς δόξαν Θεού ποιείτε». 

Καθεζόμενος επί τραπέζης, προσεύχου προσφερόμενος τον άρτον, τω δεδωκότι την χάριν αποπλήρου οίνω το ασθενές σώματος υπερείδων, μέμνησο του παρεχόμενου σοι το δώρον εις ευφροσύνην καρδίας και παραμυθίαν αρρωστημάτων. 

Παρήλθεν η χρεία των βρωμάτων. 

Η μέντοι μνήμη του ευεργέτου μη παρερχέσθω. 

Τον χιτώνα ενδυόμενος, ευχαρίστει τω δεδωκότι το ιμάτιον περιβαλλόμενος, αύξησον την είς Θεόν αγάπην, ος και χειμώνι και θέρει επιτήδεια ημίν σκεπάσματα εχαρίστατο, την τε ζωήν ημών συντηρούντα και το άσχημον περιστέλλοντα. Επληρώθη η ημέρα; 

Ευχαρίστει τω τον ήλιον μεν είς υπηρεσίαν των ημερινών έργων χαρισαμένω ημίν, πυρ δε παρασχομένω του φωτίζειν την νύκτα και ταις λοιπαίς χρείαις ται κατά τον βίον υπηρετείν». 

«Είτε τρώτε, λέγει ο Απ.Παύλος, είτε πίνετε, είτε κάνετε οτιδήποτε άλλο, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού». 

Λοιπόν, όταν κάθεσαι στο τραπέζι, να προσεύχεσαι όταν τρως το ψωμί, να ευχαριστείς εκείνον που στο έχει δώσει, όταν πίνεις το κρασί και τονώνεις με αυτό την ασθενική φύση του σώματος σου, να θυμάσαι εκείνον που σου παρέχει το δώρο αυτό, για να σου δημιουργεί ψυχική αγαλλίαση και να σε ανακουφίζει, όταν είσαι άρρωστος. 

Περνά η ανάγκη των τροφών; Ας μην περνά όμως η θύμηση του ευεργέτη. 

Όταν φορείς το πουκάμισο, να εκφράζεις ευχαριστία σ’ εκείνον που στο έχει δώσει όταν φορείς το πανωφόρι, να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό, ο οποίος και για το χειμώνα και για το καλοκαίρι μας χάρισε τα κατάλληλα ενδύματα, τα οποία προστατεύουν τη ζωή μας και κρύβουν την ασχήμια μας. Τελειώνει η ημέρα; 

Να ευχαριστείς αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο, για να κάνουμε τις εργασίες της ημέρας, και μας έδωσε τη φωτιά, για να μας φωτίζει τη νύχτα και για να εξυπηρετεί τις υπόλοιπες ανάγκες της ζωής». (ΕΠ 31,244). 


Μαρτυρία για τα Ίμια, 20 χρόνια μετά: 'Είδαμε την απόβαση των Τούρκων κομάντος'


Ιανουάριος 1996. Για την κρίση των Ιμίων, τα λάθη και τις παραλείψεις της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας εκείνης της εποχής έχουν χυθεί αμέτρητοι τόνοι μελανιού. Το τι έπρεπε να κάνουμε, γιατί τελικά πιαστήκαμε στον ύπνο, ενώ είχαμε το πλεονέκτημα και γιατί τελικά βγήκαμε βαριά πληγωμένοι και ηττημένοι από την Τουρκία είναι λίγο πολύ γνωστά.

Οι αποκαλύψεις που έχουν παρουσιαστεί τα προηγούμενα χρόνια για τον τρόπο που η Ελλάδα αντιμετώπισε την κρίση των Ιμίων είναι δεκάδες. Χαρακτηριστικά είναι άλλωστε τα επίσημα έγγραφα εξαίρετων δημοσιογράφων, όπως του Μιχάλη Ιγνατίου και του Αθανάσιου Έλλις, οι οποίοι αποκάλυψαν την πλήρη ανικανότητα διαχείρισης μιας τόσο σοβαρής κρίσης από ελληνικής πλευράς. Αποτέλεσμα όλων αυτών ο χαμός τριών ανθρώπων, τριών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού, οι οποίοι σκοτώθηκαν όταν το ελικόπτερο στο οποίο επέβαιναν κατέπεσε λίγα μέτρα ανοιχτά των Ιμίων τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου.

Οι άνθρωποι εκείνη την περίοδο που βρέθηκαν αγκαλιά με τον θάνατο ήταν πραγματικά ελάχιστοι. Από τη μια πλευρά οι δεκατέσσερις  Έλληνες βατραχάνθρωποι του Πολεμικού Ναυτικού που βρέθηκαν στην Ανατολική Ίμια, οι αξιωματικοί και οι ναύτες των πολεμικών πλοίων και από την άλλη μια ομάδα 30 βατραχανθρώπων του Λιμενικού Σώματος οι οποίοι μέσα στο σκοτάδι και παλεύοντας με τα κύματα του Αιγαίου περιπολούσαν την Μικρή και Μεγάλη Ίμια.

Τι έζησαν όμως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές εκείνο το βράδυ. Τι είδαν και τι πιστεύουν ότι δεν πήγε καλά είκοσι χρόνια μετά.

Ακολουθούν όσα μας είπε πριν από λίγες μέρες ο ε.α. αξιωματικός του Λ.Σ. που εκείνη την περίοδο περιπολούσε στα Ίμια. Εμείς κρατήσαμε την ανωνυμία του, όπως μας το ζήτησε, ώστε να προστατεύσουμε την ταυτότητά του για προφανείς λόγους.

Σε επιφυλακή για 12 μέρες

«Στην κρίση των Ιμίων όπως καλά γνωρίζουμε υπήρξε μια κλιμάκωση από γεγονότα. Εμείς ήμασταν σε συνεχή  επιφυλακή στην μονάδα μας και παρακολουθούσαμε τις εξελίξεις σχετικά με τα όσα συνέβαιναν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η επιφυλακή κράτησε περίπου 12μέρες, περιμένοντας να μπούμε σε ένα c-130 και να μας μεταφέρει σε κάποιο κοντινό νησί, ώστε στη συνέχεια να μεταβούμε στα Ίμια. Σκοπός μας ήταν να βοηθήσουμε το έργο των βατραχανθρώπων του Πολεμικού Ναυτικού που βρίσκονταν στα Ίμια και να περιπολούμε την περιοχή. Από την πρώτη στιγμή ήμασταν έτοιμοι. Άλλωστε το γεγονός ότι  ήμασταν τόσο καλά εκπαιδευμένοι μας έκανε ακόμη πιο δυνατούς. Δεν μας φόβιζε το παραμικρό και ήμασταν έτοιμοι για πόλεμο. Αυτό σκεφτόντουσαν  όλα τα παιδιά. Ότι θα πάμε με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ακόμη και μιας σύρραξης με τους γείτονες. Μέρα με τη μέρα, λοιπόν, περιμέναμε την μεταφορά μας, ώστε να ξεκινήσουμε να περιπολούμε»
"Ξέραμε ότι θα πάμε σε πόλεμο"

«Τελικά η διαταγή βγήκε. Το ΓΕΕΘΑ μας ενημέρωσε ότι θα μεταβούμε στην Κω και η μισή μονάδα περίπου 30 άτομα πήρε τον εξοπλισμό της και αποχώρησε.  Θυμάμαι εκείνα τα λεπτά πριν μπούμε στο αεροπλάνο πόσο πειθαρχημένοι και γαλήνιοι ήμασταν. Υπήρχε μια εκπληκτική δύναμη σε όλη την ομάδα, στις ψυχές όλων των παιδιών. Ξέραμε ότι θα πάμε σε πόλεμο. Γνωρίζαμε ότι πάμε στα Ίμια και ήμασταν έτοιμοι και δεν σας κρύβω πως όσοι έμειναν στην Μονάδα στεναχωρήθηκαν που δεν ήρθαν μαζί μας και μας εμψύχωναν όπως μπορούσαν.

Φτάνοντας στην Κω το πρώτο πράγμα που μας έκανε εντύπωση ήταν τα τσάρτερ γεμάτα με κόσμο να αναχωρούν και αμέσως μετά βρεθήκαμε σε μια φιλική ταβέρνα, περιμένοντας ένα ψαράδικο να μας πάει στην Κάλυμνο. Θυμάμαι τον ιδιοκτήτη της ταβέρνας να μας ρωτά και να απορεί για την κλιμάκωση της κατάστασης. «Ρε παιδιά γιατί σας έστειλαν εδώ; Εμείς είμαστε καλά με τους Τούρκους, έχω κουμπάρο Τούρκο, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα» μας έλεγε.

Φτάσαμε στη Λέρο και αμέσως κατευθυνθήκαμε στο τοπικό λιμεναρχείο όπου αναμέναμε οδηγίες από τη Ναυτική Διοίκηση Αιγαίου.  Οι οδηγίες όμως που είχαμε ήταν συγκεχυμένες και ξεκινήσαμε να περιπολούμε με ένα 11μετρο φουσκωτό στα Ίμια. Μια από εκείνες τις μέρες - λίγο πριν την κορύφωση της κρίσης-, μας πλησίασε ένα σκάφος με βατραχανθρώπους του Λ.Σ οι οποίοι φόραγαν ναυτικές φόρμες. Κόκκινες και μπλε. Μας είπαν ότι ύστερα από διαταγή πρέπει να τις βάλουμε και εμείς ώστε να μην μας αναγνωρίσουν οι Τούρκοι, όμως με ένα 11μετρο φουσκωτό του Λιμενικού τι νόημα είχε τελικά;  Δεν τις φορέσαμε και μείναμε με τις φόρμες παραλλαγής μας».

"Όλοι μας πιστέψαμε ότι η εξέλιξη είναι τελικά προσχεδιασμένη"

«Φθάνοντας προς την κορύφωση των Ιμίων, το ξημερώματα της 31ης  Ιανουαρίου, έβλεπες την ένταση να κορυφώνεται. Από τα πολεμικά πλοία που έφταναν στην περιοχή μέχρι και τις δεκάδες πτήσεις Ελληνικών και Τουρκικών μαχητικών στην ευρύτερη περιοχή.

Η διαταγή μας ήταν να περιπολούμε τα Ίμια και το βράδυ της κρίσης, ζήσαμε όλοι μας μια από τις χειρότερες καιρικές συνθήκες που βιώσαμε όσα χρόνια βρεθήκαμε στη θάλασσα. Θυμάμαι έκανα συνέχεια μανούβρες για να μην χτυπήσουμε στα βράχια των Ιμίων και όταν άστραφτε βλέπαμε τις φιγούρες των πολεμικών πλοίων, με μοναδικό βοήθημα μια πυξίδα και τους ασυρμάτους μας. Χωρίς ραντάρ ή άλλα μέσα.  Οι ώρες περνούσαν και φτάσαμε σε ένα σημείο να μην αντέχουμε από το κρύο.

Το οξύμωρο όμως είναι πως μιλώντας μέσω ασυρμάτου με άλλο σκάφος μας μετάφεραν ότι το κλίμα από την Αθήνα έβαινε προς εκτόνωση και αναρωτιόμασταν τελικά τι κάνουμε εδώ; Τι θα γίνει; Έφευγε η ιδέα του πολέμου και όλοι μας πιστέψαμε ότι η εξέλιξη είναι τελικά προσχεδιασμένη».
"Ήμασταν στο μισό μίλι και δεν μπορούσαμε να μετρήσουμε πόσοι ήταν"

«Όσο περνούσε η ώρα δεν υπήρχαν διαταγές για εμπλοκή. Ήταν ένα σκηνικό “φτιαγμένο – άφτιαχτο” και φθάνοντας πλέον τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιανουαρίου, νιώθαμε μια “θολούρα” διαταγών να κυριεύει την ελληνική πλευρά. Συνεχίσαμε όμως τις περιπολίες μας. Άλλωστε, με τα φουσκωτά μας δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα εχθρικά πολεμικά πλοία. Δεν είχαμε όργανα. Και δεν υπήρχε εντολή τι να κάνουμε αν οι Τούρκοι έκαναν κατάληψη στο νησί. Οι Τούρκοι όμως λειτούργησαν έξυπνα, κατέλαβαν τα Δυτικά Ίμια. Πέτυχαν γιατί εμείς αργήσαμε.
Την αποβατική ενέργεια των Τούρκων κομάντος την είδαμε. Μέσα σε αυτόν τον χαμό να λυσσομανάει ο αέρας και τα κύματα είδαμε μια τουρκική φρεγάτα να είναι πολύ κοντά στο νησί και να έχει ανοιχτό προβολέα για μικρό χρονικό διάστημα. Ακολούθησε κινητικότητα από μικρότερο σκάφος. Υπήρχε περίεργη κίνηση και καταλάβαμε πως με ένα μικρό σκάφος «έπιασαν» τα Δυτικά Ίμια και κάποια άτομα πάτησαν στο νησί. Ήμασταν στο μισό μίλι και δεν μπορούσαμε να μετρήσουμε πόσοι ήταν. Ήταν μια εχθρική κίνηση για την οποία ενημερώσαμε.

Ήταν κοντά μας, δίπλα μας σε μικρή απόσταση ελληνικά πολεμικά πλοία και είμαι σίγουρος ότι και άλλα πληρώματα είδαν και εντόπισαν  την απόβαση των Τούρκων. Κυρίως τους είδαν οι βατραχάνθρωποι του Πολεμικού Ναυτικού.

Το τραγικό σε αυτές τις τόσο κρίσιμες στιγμές είναι ότι εμείς δεν είχαμε καμία ενημέρωση. Καμία διαταγή.

Μέσα στο κρύο και την τρικυμία άστραφτε και έβλεπες στον ορίζοντα πολεμικά πλοία να βρίσκονται παντού. Τι άλλο όμως θα μπορούσαμε να κάνουμε; Πέντε βατραχάνθρωποι πάνω σε ένα φουσκωτό. Να εξαντλήσουμε τα 400 φυσίγγια που είχαμε και να πεθάνουμε».
"Δεν ξέρω γιατί τελικά πήραν την απόφαση να σηκώσουν το ελικόπτερο"

«Το ελικόπτερο δεν το ακούσαμε. Δυστυχώς, δεν μπορούσες να ακούσεις. Κανείς δεν νομίζω να το άκουσε παρά μόνο οι τούρκοι κομάντος οι οποίοι και το είδαν και το άκουσαν καθώς όλοι μας γνωρίζουμε λίγο πριν πέσει φώτισε με τον προβολέα του, τους δώδεκα τούρκους κομάντος.
Εκείνες τις ώρες ο «Θεός με τον Θεό έβρεχε» και την πτώση του ελικοπτέρου την μάθαμε μετά από λίγη ώρα με την εμπλοκή μας γύρω από το ελικόπτερο να ξεκινά όταν μας δόθηκε εντολή να βοηθήσουμε στην ανέλκυσή του επικουρικά στο βαθυσκάφος.

Κάποια τμήματα του ελικοπτέρου τα βγάλαμε και εμείς όμως το κυρίως έργο για την ανέλκυση πραγματοποίησε ο Κώστας Θωκταρίδης που είχε και τις εξειδικευμένες γνώσεις.

Σημασία έχει ότι τελικά θα μπορούσαμε να μην είχαμε χάσει τα τρία παλικάρια. Δεν θα έπρεπε να σηκωθεί το ελικόπτερο. Άλλωστε τι έκανε; Αναγνώριση με τον προβολέα αν είναι 10 ή 12 Τούρκοι πάνω στο νησάκι. Θα μπορούσε να το κάνει ένα φουσκωτό με ειδικό πλήρωμα. Δεν ξέρω γιατί τελικά πήραν την απόφαση να σηκώσουν το ελικόπτερο, όπως και δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένα τόσο ικανό πλήρωμα έπαθε όπως είπαν απώλεια προσανατολισμού και σκοτώθηκαν».
"Ήμασταν έτοιμοι να πεθάνουμε, αλλά οι διαταγές ήταν χαμένες"

«Από την επόμενη μέρα ξεκίνησε μια άλλη δύσκολη περίοδος. Δεχθήκαμε την απογοήτευση του κόσμου και κάποιες φορές την οργή των κατοίκων της Καλύμνου οι οποίοι μας έλεγαν γιατί υποστείλαμε την σημαία. Το ηθικό μας ήταν πεσμένο. Το ίδιο και το ηθικό των βατραχανθρώπων που ήταν επάνω στα Ίμια. Κάποιοι έκλαιγαν γιατί η ελληνική σημαία αποτελεί το διαρκές μνημόσυνο για όσους έχουν θυσιαστεί για την πατρίδα. Δεν είναι ένα πανί. Είναι η ψυχή των Ελλήνων. Όλων των Ελλήνων.

Όμως τι να έκαναν; Οι εντολές ήταν άλλες. Ήμασταν έτοιμοι να πεθάνουμε, αλλά οι διαταγές ήταν «χαμένες».

"Το ότι δεν φοβόμαστε να πεθάνουμε για την πατρίδα δεν σημαίνει ότι θέλουμε και τον πόλεμο"

«Πήγαμε αποφασισμένοι ότι θα γίνει σύρραξη. Έτσι είχαμε εκλάβει την αποστολή μας. Ήμασταν έτοιμοι να πολεμήσουμε. Όπως και όλοι όσοι βρεθήκαμε στην περιοχή. Όμως 20 χρόνια μετά αυτά που νιώθω είναι οργή και απογοήτευση. Ήμασταν όλες οι ειδικές δυνάμεις στην περιοχή και νομίζω τελικά πως έπρεπε εξ αρχής να επανδρωθούν και τα δυο νησιά με καταδρομείς. Η εκτίμησή μου είναι αυτή, αλλά οι τότε ανώτατοι αξιωματικοί άργησαν να σκεφτούν τα Δυτικά Ίμια. 

Και θέλω να το ακούσει καλά ο κόσμος αυτό. Οι μόνοι που δεν είμαστε πολεμοχαρείς είμαστε εμείς. Ξέρουμε τις οδυνηρές συνέπειες ενός πολέμου. Εμείς ξέρουμε τις ζημιές που κάνουν τα όπλα και τα πυροβόλα. Είμαστε οι πρώτοι που δεν θέλουμε τον πόλεμο, ασχέτως αν η εκπαίδευσή μας είναι τέτοια ώστε να αντιμετωπίσουμε την οποιαδήποτε απειλή. Από όπου και αν προέρχεται. Γιατί όπως έχει πει και ο Βιργίλιος «αν θέλεις ειρήνη, να ετοιμάζεσαι για πόλεμο» και το ότι δεν φοβόμαστε να πεθάνουμε για την πατρίδα δεν σημαίνει ότι θέλουμε και τον πόλεμο».

Η κρίση των Ιμίων ξεκίνησε στις 29 Δεκεμβρίου 1995 όταν το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας με απόρρητη νόταμ επικαλέστηκε ότι τα Ίμια είναι Τουρκικό έδαφος. Η αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας ήταν γεγονός και η πρώτη εντολή από την τότε κυβέρνηση στο ΓΕΕΘΑ δόθηκε στις 17 Ιανουαρίου, ζητώντας να ενισχυθεί η επιτήρηση στην περιοχή, με αποκορύφωμα την 28η Ιανουαρίου όπου μετά από αίτημα του ΓΕΕΘΑ για έκτακτη συνάντηση στο ΥΠΕΞ με θέμα τα Ίμια η απάντηση ήταν αρνητική λόγω «φόρτου εργασίας!».

Τα λάθη ακολούθησαν το ένα το άλλο και τελικά έγινε αυτό που επιδίωκε η Τουρκία. Στα Ίμια δεν κυματίζει ελληνική σημαία και ουδείς μπορεί να ανέβει σε αυτή. Ηττηθήκαμε, λοιπόν, χωρίς καμία αμφιβολία, όμως ακόμη και σήμερα εν μέσω κρίσης, παραδείγματα όπως του πληρώματος του ελικοπτέρου και των ανθρώπων που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, λειτουργούν ως φάροι που δεν θα πάψουν να φέγγουν υπερασπιζόμενοι την εθνική μας κυριαρχία.  Άλλωστε, όπως υπογράμμισε στο τέλος της συνομιλίας μας ο βατραχάνθρωπος του Λιμενικού και βρέθηκε όπως και οι συνάδερφοί του ένα βήμα πριν τον θάνατο  «ότι και αν συμβεί στο μέλλον, οι σημερινοί κομάντος και βατραχάνθρωποι, ναύτες και αξιωματικοί θα είναι παρόντες για να διαφυλάξουν την ακεραιότητα της Ελλάδος» καταλήγοντας με νόημα: «Μπορεί να έχουμε και στον στρατό τεράστιες περικοπές, όμως περικοπές στην ψυχή και στην ανδρεία των ελλήνων δεν μπορεί να καταφέρει κανένα μνημόνιο».

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Ελληνική γλώσσα: Η τελειότητα ενός άλυτου γρίφου


Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ” αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
Η Ελληνική και η Κινέζικη, είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…..στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.
Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.
Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.
Η σοφία
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι” αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».
Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά… Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.
Η μουσικότητα
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ” εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

ΣΥΡΙΖΑ… Η Τρομακτική Πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ… Μοναδικός Στόχος η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της Ελλάδας


ΜΑΘΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ… ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΠΩΣ ΤΟ «ΝΑΙ» ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ «ΟΧΙ», ΤΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ Η ΧΩΡΑ ΧΩΝΕΤΑΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΒΟΥΡΚΟ…ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ…

Τι είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός – Η δηλητηριώδης ιδεοληψία του Σύριζα.

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ = ΑΝΤΙΛΕΥΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ!
Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός είναι η ευθεία παραδοχή της ιδεολογικής ήττας των Εβραιο-Μαρξιστών και η προσπάθεια τους να μεταβάλουν τον τρόπο επιβολής του δόγματος τους, όχι για να το βελτιώσουν αλλά, για να καταφέρουν την κυριαρχία του Παγκόσμιου Κομμουνισμού ή τουλάχιστον έτσι λέγανε αρχικά.

Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός μαζί με την αδερφή του την Πολιτική Ορθότητα, την φιλελεύθερη έκφραση του Πολιτιστικό Μαρξισμό, σαπίζουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ τα θεμέλια της Ευρώπης και της Χριστιανικής Δύσης όπου και επιβάλλονται από την παγκόσμια ολιγαρχία με θρησκευτική ευλάβεια ως φυσικό επακόλουθο του άπλετου χρήματος και της πολιτικής δύναμης που σέρνουν τα αφεντικά τους από πίσω.

Ο σκοπός του Πολιτιστικού Μαρξισμού είναι να σαπίσει κάθε θεσμό (παιδεία, πανεπιστήμια, εκκλησία κτλ), κάθε παραδοσιακή ιδέα και υγιή σκέψη και ζωή έτσι ώστε να καταστρέψει κάθε συνεκτικό ιστό και κοινωνία στη Δύση αποδομώντας τις εκ των ένδον και προκαλώντας έτσι την αναστάτωση που θα προκαλέσει την επανάσταση για την επιβολή του κομμουνισμού.

Βέβαια στην πορεία ο Παγκόσμιος Κομμουνισμός μεταβλήθηκε απλά σε….Παγκοσμιοποίηση….

Η υποκρισία και η αναλήθεια του είναι μνημειώδεις.
Συνδυάζει στοχευμένες και ασύνδετες (φαινομενικά) επιθέσεις εναντίων των πυλώνων της Δύσης (Ελληνορωμαϊκή παράδοση, Χριστιανισμός, θεσμός της οικογένειας κτλ) στην προσπάθεια του να τους καταστρέψει.

Η πρωτοπορία και προφυλακές του (σε αντίθεση από το ορθόδοξο Μαρξισμό) δεν είναι οι εργάτες και ο ταξικός αγώνας αλλά οι μειονότητες, οι ευπαθείς ομάδες, οι περιθωριακοί (ομοφυλόφιλοι, πρεζόνια, Φεμινίστριες κλπ) και τα ΜΜΕ.

Σε αντίθεση από τον Μαρξισμό δεν χρησιμοποιεί (τα αποτυχημένα) πολιτικά και φιλοσοφικά μοντέλα ανάλυσης και θεωρίας αλλά την Φροϋδική ψυχολογία, τον ψευδοανθρωπισμό και την υποκρισία σε μια ατελείωτη κριτική κάθε υγειούς θεσμού και κάθε λογικής λειτουργίας και συνέχειας των κοινωνιών.

Έγινες Ευρωπρεπής


Δεν είναι οι πολιτικοί και οι δανειστές που σου καταπατούν την αξιοπρέπεια αλλά εσύ ο ίδιος. Από το 2012 πριν το Σαμαρικό μνημόνιο είχαν ξεκινήσει χώρες από την Φιλανδία μέχρι την Τσεχία να λένε στα μούτρα του κάθε υπουργίσκου που δήθεν διαπραγματευόταν: ...

"Φύγετε από την Ε.Ε.", "Έξω από την Ευρωζώνη" με όλες τις φεντεραλιστικές φυλλάδες της Ε.Ε να χλευάζουν τους κοπρίτες, ανάξιους, κλεφτρόνια Έλληνες. 

Τίποτε ο Έλληνας, εκεί, είχε στυλώσει τα πόδια σαν μουλάρι στον ανήφορο και ήθελε Ευρώπη πάση θυσία. 

Έβγαινε ο Σόιμπλε από το 2014 και σε κάθε αποστροφή του λόγου του για την Ελλάδα ανέφερε το Grexit. 

Έφτασε να χαρακτηρίσει ως ηλίθιο στο να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις τον Ελληνικό λαό αφού στον εκπρόσωπό του το απεύθυνε και όλοι γελάσαμε. 

Καμία αντίδραση οι Έλληνες. 

Θέλουν Ευρώπη κι ας χαρακτηρίζονται ως ηλίθιοι της "ευρωπαϊκής οικογένειας". 

Γίναμε το "χαζό παιδί χαρά γεμάτο" της ναζιστοπαρέας των Βρυξελλών.

Φτάσαμε στο σήμερα όπου το Κολλέγιο των Επιτρόπων της Ε.Ε πρωτοστατούντος του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ να σου δίνει διορία τρεις μήνες για να μην σε πετάξει έξω από τα ανοιχτά σύνορα της Ε.Ε, έξω από τα ίσα δικαιώματα που θα έχουν οι πολίτες των υπόλοιπων κρατών-μελών της Ε.Ε αν δεν πνίξεις πρόσφυγες στο Αιγαίο. 

Αυτό σού ζητάνε, Ευρωέλληνα. Στο είπε άλλωστε και η Frontex: Αν δεν επαναπροωθηθούν εν πλω στην Τουρκία τα σαπιοκάραβα με 7 μποφόρ, δεν φυλάσσονται τα σύνορα της Ε.Ε. 

Όταν αυτοί λένε φύλαξη συνόρων της Ε.Ε, εννοούν να ανοίξει πυρ η Ελλάδα, να τρυπήσει βάρκες για να μην ακουμπήσει βρώμικο πόδι Ασιάτη στην καθαγιασμένη ευρωπαϊκή γη.

Εσύ όμως εκεί, είσαι ικανός να πνίξεις κόσμο για να λέγεσαι "Ευρωπαίος πολίτης". 

Ποια αξιοπρέπεια ακριβώς υπερασπίζεται κάποιος όταν δεν έχει κανένα πρόβλημα να γίνει λιγότερο άνθρωπος και περισσότερο Ευρωπαίος; 

Έχεις προσπεράσει 7 ολόκληρα χρόνια τους συμπολίτες σου είτε είναι άστεγοι, είτε ανασφάλιστοι, είτε αυτόχειρες, είτε καταθλιπτικοί και το βλέμμα σου μόνο στο ΑΤΜ να μπει το ευρώ και να νιώσεις ότι σήμερα παρέμεινες "άνθρωπος". 

Διότι το κεφάλι σου πλέον έχει γίνει πλακέ σαν το ναζιστικό νόμισμα εγκεκριμένο από την τράπεζα των Βρυξελλών ενώ η αξία του πέφτει σε ποιότητα όσο ανεβαίνει το ευρώ.

Σε βλέπουν σε απευθείας μετάδοση στα μπλόκα, σε βλέπουν να κρεμάς γραβάτες σε δέντρα στο Σύνταγμα, σε βλέπουν να απλώνεις χέρια για ένα κιλό πατάτες, σε βλέπουν να μην αντέχεις άλλο και Γ Ε Λ Α Ν Ε. 

Παράλληλα ζητάνε κι άλλα όμως δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα το καλό μακελειό διότι ακόμη δεν έφτασε η στιγμή που θα ξεκινήσουν να πετάνε κόσμο από τα σπίτια τους σώζοντας τις ιδιωτικές τους τράπεζες. 

Ακόμα δεν έχουν βάλει λουκέτο στην δημόσια υγεία και παιδεία. 

Ακόμα το γλέντι των ναζιστών δεν ξεκίνησε. Αυτό το ξεχνάς, αξιοπρεπή Ευρωέλληνα. 

Ξεχνάς ότι ακόμη κι αν δεν ανεβάσουν τις εισφορές στο ασφαλιστικό εσύ σπίτι σε λίγο δεν θα έχεις διότι παράλληλα τρέχει ο στόχος των ισοδυνάμων, τρέχει ο Φόρος Ακινήτων, τρέχει η αύξηση στο λογαριασμό ρεύματος, τρέχει η ιδιωτικοποίηση του νερού, τρέχει η διάταξη για το πλαστικό χρήμα, τρέχουν τα Θέλω τους με χίλια και εσύ έχεις κολλήσει την όπισθεν στο κιβώτιο ταχυτήτων σου και πας με χίλια προς τα πίσω. 

Αξιοπρέπεια με το ζόρι δεν αποκτιέται. Να παρακαλάς να σού πάρουν την χώρα για να καλύψεις το κόμπλεξ σου ότι δεν είσαι ξανθός, ψηλός, γαλανομάτης σαν Σκανδιναβός δεν είναι απαίτηση δικαίου, είναι αποδοχή κατάντιας. 

Σε διώχνουν, δεν σε θέλουν, παράλληλα απαιτούν το κεφάλι σου στο σακούλι των μεταρρυθμίσεων και εσύ δεν έχεις τα κότσια να τούς πεις ένα "ρε, άει στο διάολο", ένα "μαζέψτε τα όλα τα ευρωπαϊκά σας και την κωλοσημαία σας και δρόμο". 

Δεν έχεις την γενναιότητα να πεις σε κανένα καθίκι που σε προσβάλλει και σε απειλεί "έξω από το σπίτι μου". 

Κι αυτό γιατί καταβάθος δεν νιώθεις την Ελλάδα για σπίτι σου πλέον. 

Είναι τέτοια η αναξιοπρέπειά σου που θέλεις να σώσεις τα τσιμεντένια ντουβάρια σου που έχυσες ιδρώτα να αποκτήσεις (και μαύρο χρήμα, μεταξύ μας) κι ας μην έχουν θεμέλια σε χώμα που χύθηκε αίμα για να ελευθερωθεί. 

Η αξιοπρέπεια δεν είναι σύνθημα πολιτικό είναι όρκος ζωής. 

Είναι πιο αναγκαία από τον αέρα, το νερό και την τροφή. 

Αλλά αυτή η λεπτομέρεια δεν φουσκώνει ούτε το πορτοφόλι σου, ούτε την επαρχιωτίλα του ραγιά που την σέρνεις σαν λάσπη κολλημένη στο ευρωπαϊκών προδιαγραφών παντελόνι σου. 

Σε αυτό το παλατομπουρδέλο της Ε.Ε με φόρα και ζητωκραυγές ως κακομοίρης μπήκες και ως κακομοίρης θα βγεις. 

Στις βαλίτσες σου στοίβαξες τα πάντα για το μεγάλο ταξίδι σου στην Ευρώπη μόνο που ξέχασες κρεμασμένο το ραμμένο από γενιές ολόκληρες παλτό της αξιοπρέπειας.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Ο Σημίτης έστησε τα Ίμια για να πλουτίσουν οι Γερμανοί!


Ο Σημίτης έστησε τα Ίμια για να πλουτίσουν οι Γερμανοί, αποκάλυψε πως στήθηκε το σχέδιο της μίζας και των εξοπλισμών πάνω στο αίμα των ηρωϊκών νεκρών της νύχτας των Ιμίων.

Τα Ίμια που αποτελούν αποκλειστικό δημιούργημα της συμμορίας Σημίτη και εξαργυρώθηκαν με τις κολοσσιαίες μίζες από το πρόγραμμα αγορών ύψους 83 δις που αποκάλυψε ο Πάνος Καμμένος.

Με πολιτικό όρκο ο καταστροφέας της Ελλάδας δικαιολόγησε τις κολοσσιαίες συμβάσεις με τους γερμανούς ως «απόρροια της νύχτας των Ιμίων» και τα «παιδιά που πέθαναν επειδή το ελικόπτερο δούλευε πολλές ώρες»! 

Ο ενορχηστρωτής της νύχτας των Ιμίων, δεν ήταν «προδότης». 

Νταραβεριτζής ήταν και ντήλερ των γερμανικών βιομηχανιών.


Πρόεδρος: Εσείς την περίοδο που υπεγράφησαν οι συμβάσεις για τα ΤΟΡ και τα υποβρύχια συμμετείχατε στο ΚΥΣΕΑ. 
Σημίτης: Με εκπλήσσει το ερώτημά σας γιατί στο ΚΥΣΕΑ συμμετέχει πάντα και προεδρεύει ο πρωθυπουργός. Ήρθα ευχαρίστως γιατί θέλω να συμβάλλω στην απόδοση της δικαιοσύνης. 
Δεν γνωρίζω κάτι σχετικό με τις παράνομες πράξεις των κατηγορούμενων που τους αποδίδονται. Το μόνο που γνωρίζω είναι από τις εφημερίδες και τα δικαστήρια. 
Θα ήθελα να πω μερικά πράγματα για να καταλάβουμε το πλαίσιο. 
Έγιναν αγορές εξοπλισμών πέρα από το συνηθισμένο. 
Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς γιατί έγινε εκείνη την εποχή αυτό και αν έγινε με αρνητική πρόθεση. 
Ήμουν ο πρωθυπουργός που οδήγησε σε αυτές τις αγορές. 
Γιατί; Θα θυμόσαστε ίσως όταν δεν είχα λάβει ακόμα ψήφο εμπιστοσύνης συνέβη το επεισόδιο των Ιμίων. 
Εκεί οι ‘Ενοπλες Δυνάμεις δεν είχαν την ετοιμότητα και τον εξοπλισμό που θα έπρεπε να έχουν γι΄αυτό και δεν μπόρεσαν να επέμβουν έγκαιρα. 
Επεσε τότε ένα ελικόπτερο και σκοτώθηκαν τα παιδιά γιατί το ελικόπτερο πέταξε περισσότερες ώρες, γιατί δεν υπήρχαν άλλα ελικόπτερα. 
Όταν το πρωί ρώτησα τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ αν μπορούν οι Έλληνες κομάντος να καταλάβουν τη νησίδα δίπλα που ήταν οι Τούρκοι μου είπε ότι δεν μπορούσαν γιατί ήταν οι κομάντος στη Θεσσαλονίκη και χρειάζονταν έξι ώρες να έρθουν. 
Αν θέλετε μπορώ να σας διαβάσω και ένα κομμάτι του βιβλίου μου που είχα γράψει πριν γίνουν αυτά τα γεγονότα. 
Αφού κρίθηκε αναγκαίο μετά τα Ίμια, όχι μόνο από εμένα αλλά και μετά από συναντήσεις με την στρατιωτική ηγεσία που μου είχε πει ότι υπήρχε διαφορά μεταξύ ημών και της Τουρκίας η οποία ήταν ισχυρότερη και έπρεπε να αναπτυχθεί δύναμη αναχαίτισης έναντι της Τουρκίας. 
Κατόπιν αυτού η κυβέρνηση αποφάσισε να αγοράσει σύγχρονα οπλικά συστήματα και να εκσυγχρονίσει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. 
Μέσα από αυτές τις διαδικασίες και με το ΚΥΣΕΑ αποφασίστηκε η αγορά εξοπλιστικών… 
Διαμορφώθηκε έτσι μια σύγχρονη επιχειρησιακή δύναμη. 
Δεν στάθηκε η κυβέρνηση μόνο στους εξοπλισμούς, αλλά άρχισε μια τεράστια διπλωματική προσπάθεια για να υπάρξει ισορροπία με την Τουρκία που οδήγησε στη συμφωνία του Ελσίνκι το 1999. 
Πρόεδρος: Να πούμε για τις επίδικες συμβάσεις; 
Σημίτης: Πάρθηκε απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που δεν επέτρεπε επέμβαση τύπου Ιμίων. 
Κατόπιν τούτου δεν ήταν αναγκαίο να γίνουν εξοπλισμοί στο μέτρο που είχαν αποφασιστεί αρχικά γιατί οι κίνδυνοι είχαν περιοριστεί και η Τουρκία διπλωματικά δεν είχε τις ίδιες δυνατότητες γιατί έπρεπε να προσφύγει πρώτα στο δικαστήριο της Χάγης. 
Το 2001 συγκάλεσα κυβερνητική επιτροπή και μετά από εισήγηση του υπουργείου οικονομικών πρότεινε να περιοριστούν κατά πολύ οι στρατιωτικές δαπάνες. 
Ο Τσοχατζόπουλος ήταν της γνώμης ότι δεν έπρεπε να γίνει αυτό γιατί κατ’ αυτόν οι στρατιωτικές δαπάνες δεν ξεπερνούσαν το 5 τοις εκατό του ΑΕΠ. 
Υποστήριξε ότι η ανάκληση θα αποδυνάμωνε τη χώρα και δεν ήθελε να σταματήσουν τα προγράμματα εξοπλισμών. 
Εγώ όμως αποφάσισα να ανασταλούν οι στρατιωτικές δαπάνες γιατί ήθελα να δώσω βαρύτητα στο κοινωνικό κράτος. 
Μετά από αυτό, στις 24-5-2001, συνήλθε το ΚΥΣΕΑ. Το θέμα έκλεισε και οι δαπάνες περιορίστηκαν κατά 35 δισ. ευρώ. 
Πρόεδρος: Δεν είχαν ήδη δοθεί τα χρήματα; 
Σημίτης: Οι δαπάνες που αφορούσαν τα προηγούμενα συνυπολογίστηκαν, οι μελλοντικές περικόπηκαν. 
Τα Ίμια ανάγκασαν τη χώρα να εξοπλιστεί και όταν έγινε η συμφωνία του Ελσίνκι αποφασίστηκε η περικοπή των δαπανών. 
Το ΚΥΣΕΑ δεν καθόταν να συζητήσει μόνο για αγορές. 
Πρόεδρος: Μπορεί να χωρέσει δωροδοκία με βάση όλα όσα είπατε για το ΚΥΣΕΑ; 
Σημιτης: Κάλλιστα. Χωράει δωροδοκία. Αφού έγινε, κάλλιστα είναι δυνατή. 
Γιαννης Παγοροπουλος (δικηγόρος Άκη): Δεν απεδείχθη κύριε μάρτυς αυτό ερευνάται. 
Σημίτης: Δεν ισχυρίστηκα ότι αποδείχθηκε. 
Εδώ παίζουν δύο πράγματα ρόλο. 
Το ένα είναι οι τιμές που δεν είναι όπως οι τιμές των αυτοκινήτων. 
Οι τιμές δεν είναι γνωστές καθορίζονται ανά περίπτωση και από τη διαπραγμάτευση. 
Προφανώς έχει μια δυνατότητα να το παίξει, να πάει παραπάνω ή παρακάτω. Αυτά δεν είναι ελέγξιμα. 
Εδώ όπως προέκυψε από τη διαδικασία υπήρχαν πληρωμές σε τρία επίπεδα, στον αναπληρωτή διευθυντή, στον διευθυντή εξοπλισμών και στο ανώτατο όριο, στον υπουργό. 
Οταν αυτοί οι πρωταγωνιστές συνεργάζονται τότε αυτό είναι δυνατό. Εγώ μπορώ να πω ότι μπορεί να γίνει. Αφού έγινε. 
Πρόεδρος: Πως μπορεί να γίνει; 
Σημίτης: Δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει αφού δεν έχω καμία σχέση με όλα αυτά. 
Συνέπεσαν οι υπεράκτιες εταιρείες που έστελναν οι κύριοι τα λεφτά να είναι οι υπεράκτιες εταιρείες που έχει συγκεκριμένος κατηγορούμενος. 
Ο τρόπος είναι ένας για να μην προκαλείται η προσοχή. 
Τα χρήματα στέλνονται μέσω υπεράκτιας εταιρείας. 
Έγινε γνωστό ότι έγιναν δωροδοκίες το 2000-2004; 
Το πρώτο που έγινε γνωστό για μίζες ήταν όταν στη Ρωσία και τη Γερμανία έγιναν δίκες κατά των δικών τους υπαλλήλων με τον ισχυρισμό ότι από τις χρήσιμες πληρωμές, όπως λέγονται, κράτησαν ορισμένα ποσά για τον εαυτό τους. 
Πρόεδρος: Ξέρετε αν δωροδοκήθηκε ο Τσοχατζόπουλος; 
Σημίτης: Όχι βέβαια δεν έχω καμία γνώση.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η λίστα με ΟΛΕΣ τις εταιρείες που από πίσω κρύβεται η Monsanto!


Παρακάτω μπορείτε να δείτε μια εύχρηστη λίστα με όλες τις εταιρείες πίσω από τις οποίες κρύβεται η εγκληματική Monsanto, την οποία έχουν δημιουργήσει ακτιβιστικά sites των ΗΠΑ.

Εκτυπώστε την για να την έχετε σαν οδηγό όταν κάνετε τα ψώνια σας! 

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τι ακριβώς τρώμε και από που προέρχεται…


Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Το άγνωστο αρχαίο «κοχύλι» της Ηλείας


Σε έναν λόφο που ανεβαίνει από τη γη της Ηλείας σε ύψος 630 μέτρων βρίσκεται, σαν μια στεφάνη, το αρχαίο θέατρο της Πλατιάνας. Από εκεί μπορεί κανείς να αγναντέψει στη Δύση πέρα ώς το Ιόνιο και τις ακτές της Ζακύνθου και ολόγυρα τις πεδιάδες και τα όρη της Πελοποννήσου.

Είναι ένα από τα άγνωστα «κοχύλια», όπως είπε προχθές ο Σταύρος Μπένος από τον ρόλο του συντονιστή μιας πυκνής παρουσίασης από το «Διάζωμα» για το θέατρο της Πλατιάνας στο Μέγαρο Μουσικής.
Το θέατρο είναι μικρό (850 θέσεων), χτισμένο σε διαδοχικές φάσεις ώς την ελληνιστική εποχή, χτισμένο εξ ολοκλήρου από ντόπια ασβεστολιθική πέτρα. Μοιάζει κατακερματισμένο και ερειπωμένο, κομμάτι μιας ακρόπολης, μιας από τις πολλές της αρχαίας Τριφυλίας, ανάμεσα στον Αλφειό και τον Νέδα. Μαζί με τη δική του ιστορία αφύπνισης, ξυπνάει στη συνείδησή μας και όλη η ιστορία της αρχαίας Ηλείας, με τους λόφους της στεφανωμένους με οχυρωμένες ακροπόλεις.

Το αρχαίο θέατρο της Πλατιάνας έχει ευτυχήσει να έχει μελετηθεί εις βάθος. Και όπως είναι φυσικό (αλλά όχι αυτονόητο) και σύμφωνα με τη φιλοσοφία του «Διαζώματος», η ιστορία του και η σύγχρονη τύχη του συνεγείρει σε ένα δίκτυο την τοπική κοινωνία, τις δομές του κράτους, μέσω της Περιφέρειας, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους ιδιώτες, τους αρχαιολόγους και τους αρχιτέκτονες μελετητές. Είδαμε, για ακόμη μία φορά, πώς ένα (μικρό) αρχαίο θέατρο μπορεί να προκαλέσει, να αφυπνίσει και να ενώσει δημιουργικές δυνάμεις και να συμβάλει, αυτό το «αρχαίο κοχύλι», στην ανάπτυξη της περιοχής.

Βαθύτερη κατανόηση

Από το 2002, όταν άρχισε διετές πρόγραμμα καθαρισμού και ανασκαφών και εν συνεχεία με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο ώς τον Δεκέμβριο 2013 όταν υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση πολιτισμικής ανάπτυξης, ύψους 100.000 ευρώ, μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού και της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας – Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας, το θέατρο Πλατιάνας έρχεται στο φως μέσα από την βαθύτερη κατανόησή του.

Αυτή την τομή στον χρόνο παρουσίασε διεξοδικά η Ερωφίλη-Ιρις Κόλλια (προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηλείας), που εστίασε στην κατασκευαστική ιδιαιτερότητα του θεάτρου, που έχει ομοιότητες με το θέατρο της Πλευρώνας στην Αιτωλία.

Μεταφέροντάς μας την εικόνα ενός σύγχρονου ερειπιώνα με πολλές αντικρουόμενες δυνάμεις φύσης, ύλης και χρόνου, η κυρία Κόλλια οριοθέτησε τις προτεραιότητες της εφορείας, που έχει κατακτήσει σημαντική γνώση. Παρούσα ήταν και η αρχαιολόγος Ζαχαρούλα Λεβεντούρη που όπως σημειώνει για την περιοχή, «είχε πιθανόν εγκαταλειφθεί έως τον 2ο αι. μ.Χ., καθώς δεν μνημονεύεται από τον Παυσανία».

Με την αρχαιολογική γνώση κατατεθειμένη, ήταν πράγματι συναρπαστικό το πέρασμα στη σκέψη της αρχιτεκτονικής μέσα από τη βαθιά, πλήρη όσο και ποιητική παρουσίαση των μελετητών Θεμιστοκλή Μπιλή και Μαρίας Μαγνήσαλη. Και οι δύο, σε διακριτές παρεμβάσεις, έδωσαν όχι μόνο τα στοιχεία της έρευνάς τους αλλά έθεσαν τα βασικά ερωτήματα για τη σύνδεση του «λανθάνοντος» μνημείου με τη σύγχρονη ζωή, απαντώντας επί της ουσίας σε μια βεντάλια προβληματισμού που ανακύπτει μπροστά σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Το «Διάζωμα» ήταν (και) προχθές μια γέφυρα προς την κοινωνία. Αυτό που είδαμε και ακούσαμε για το (άγνωστο στους πολλούς) αρχαίο θέατρο της Πλατιάνας ήταν μια ψηφίδα μιας τεράστιας, βουβής αλλά αποτελεσματικής κινητοποίησης του καλύτερου δυναμικού της χώρας. Με λέξεις-κλειδιά την έμπνευση και την εμπιστοσύνη.

ΦΤΙΑΞΤΕ ΝΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ


Στην χώρα μας, όταν κάποιος θέλει να κοροϊδέψει και να ταλαιπωρήσει κόσμο, συστήνεται και το παίζει «νομοθέτης». 

Βγαίνει λοιπόν ο καθένας, κατά πλειοψηφία πολιτικός, και μαζί με το «επιτελείο» του, νομοθετεί, κατά πως του προτείνουν, ΕΤΣΙ, για να εξυπηρετήσει ΟΧΙ το κράτος, αλλά οτιδήποτε άλλο. 

Στην χώρα μας Συνέλληνες, κατά γενική ομολογία, αν και έχουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΑΞΙΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΟΥΝ, κάτι το οποίο έχοντας καθήκον το πράττουν, έχουμε και τους «άλλους», τους ΧΑΡΤΟΓΙΑΚΑΔΕΣ, τους «αρμοδίους» (καταλαβαινόμαστε για ποιους μιλώ ε;) οι οποίοι χώνουν τη μύτη τους και τα κάνουν μαντάρα.

Στο Ελλάδα, έτσι όπως καταντήσαμε, οι νόμοι είναι παιχνίδι (όπως και το Σύνταγμα) στα χέρια ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ και ΑΧΡΗΣΤΩΝ ανθρώπων, με σκοπό την ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Που είναι τώρα τα κομματόσκυλα, οι ξερόλες να με φάνε! Άντε, τολμήστε να ισχυριστείτε το αντίθετο….. 

Ο κόσμος πλέον ΞΕΡΕΙ και δεν τρώει τα παραμύθια σας, τα δικά σας και των αφεντικών σας.

Την περίπτωση του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΠΟΛΙΤΗ φίλοι μου την θυμάστε όλοι. Τον ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ και την ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ που έζησε ο άνθρωπος, και που δυστυχώς εξακολουθεί και ζει, εγκλωβισμένος στα «νομοθετικογραφειοκρατικά» γρανάζια. Εκεί που πήγε ο άνθρωπος να πει «ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ», λέει πάλι ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΟΗΘΑ.

Διαβάστε και αυτό…

«ΑΠΟΦΑΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ Π.Σ: 

3 μήνες αναρρωτικής άδειας και όχι μόνιμη διαθεσιμότητα, γιατί έτσι ορίζει ο νομοθέτης με την ""υπόσχεση"' ότι μετά το 3μηνο θα τεθεί στο ανωτέρω καθεστώς. 

Να σας θυμίσω αξιότιμοι κύριοι ότι ο ίδιος νομοθέτης όριζε να περάσει από την επιτροπή σας εδώ και 2 χρόνια.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση, μακάρι ο Λυκούργος σε τρεις μήνες να είναι καλά με τωρινό ποσοστό αναπηρίας 90% και να μην σας χρειαστούμε.

Τα συμπεράσματα δικά σας... καλή εβδομάδα να έχουμε!!!!»

Ο «νομοθέτης», σύμφωνα με το πιο πάνω παράδειγμα που έκανε γνωστό η σύντροφος του Λυκούργου, προσβλέπει και στα «γνωστά Θαύματα» που γίνονται στη χώρα μας, βάσει του νόμου πάντα… 

Επίσης, ο «νομοθέτης», επιτρέπει την επιλεκτική εφαρμογή του όποιου νόμου, ακόμα και την μη εφαρμογή του.

Έτσι, δικαιολογημένα μπορούμε να πούμε έχουμε και το παρακάτω σχόλιο….

«σ"αυτή τη χώρα οι νόμοι ισχύουν μόνο σε όσους έχουν και το καρπούζι και το μαχαίρι...απλά πράγματα..»


Τώρα ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ, αναρωτηθείτε ΠΟΙΟΙ μια ζωή στη χώρα αυτή έχουν και το καρπούζι, και το μαχαίρι!

Αναρωτηθείτε ΠΟΙΟΙ μια ζωή σε αυτή τη χώρα γράφουν τους νόμους και τον κόσμο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους!

Αναρωτηθείτε βάσει ΠΟΙΟΥ ΝΟΜΟΥ καταδικάζονται άνθρωποι σε ταλαιπωρία, και να διευκρινίσω, πως η περίπτωση του Λυκούργου δεν είναι η μοναδική.

Νόμοι, Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις, (γιατί άραγε τις λένε «κοινές»;), και ένα σωρό άλλα, είναι στα χέρια εκείνων που παίζουν διάφορα παιχνίδια σε βάρος του κοσμάκη. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, καθημερινά αυτό επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο τρόπο.

Φτιάξτε ρε … λεβέντες νόμους, σαν παιχνίδι είναι καλό, και σας πάει.

ΑΠΟ ΤΑ ΙΜΙΑ ΣΤΟΝ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ


Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 20 χρόνια από την εθνική ντροπή των Ιμίων και τις ευχαριστίες του Κώστα Σημίτη προς τους Αμερικανούς. 

Συμπληρώνεται, επίσης ένας χρόνος από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, που έφεραν στην εξουσία τον Αλέξη Τσίπρα και την «πρώτη φορά Αριστερά». 

Τα δύο αυτά γεγονότα συνδέονται μεταξύ τους λόγω κοινών ιδεολογικών χαρακτηριστικών. 

Ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη και ο συριζαϊσμός του Τσίπρα και της ομάδας του χαρακτηρίζονται από την έντονη αντιπάθεια στην ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας, από τη διάθεση αφελληνισμού της Παιδείας μας και από την υποχωρητικότητα στα εθνικά θέματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ιδεολογικός καθοδηγητής του σημιτικού εκσυγχρονισμού και της συριζαϊκής αποδομήσεως είναι ο ίδιος. 

Ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρόεδρος της δεξαμενής σκέψης του Σημίτη, του γνωστού ΟΠΕΚ, και εκλεκτός του Τσίπρα για την αναμόρφωση (ή παραμόρφωση) της εκπαιδεύσεως και των σχολικών βιβλίων Ιστορίας.

Η κοσμοθεωρία του Σημίτη και της ομάδας Τσίπρα, Λιάκου κ.ά. στηρίζεται στην ανιστόρητη αρχή ότι πριν από το 1780 δεν υπήρχαν Ελληνες, αλλά η Γαλλική Επανάσταση και ο Δυτικός Διαφωτισμός κατασκεύασαν την εθνική μας συνείδηση. 

Αντιμάχονται την επιρροή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην κοινωνία μας και αρνούνται τον ρόλο του ράσου στην Τουρκοκρατία και στο 1821. 

Θαυμάζουν κρυφά ή φανερά την Τουρκοκρατία και δεν θέλουν να στενοχωρούμε τους Τούρκους με αναφορές σε νεομάρτυρες, εθνομάρτυρες και γενοκτονίες. 

Το βιβλίο της Μ. Ρεπούση, που επιχειρούσε άκομψα την αθώωση όλων των τουρκικών εγκλημάτων, παραγγέλθηκε από το υπουργείο Παιδείας το 2003, επί κυβερνήσεως Σημίτη, και υπάρχει κίνδυνος να επανέλθει σήμερα, με υπουργό Παιδείας τον Νίκο Φίλη. 

Με υπουργό που αμφισβητεί τη Γενοκτονία των Ποντίων συνεχίζεται το έργο των Κ. Σημίτη και Γ.Α. Παπανδρέου, οι οποίοι συνέστησαν μεικτή επιτροπή Ελλήνων και Τούρκων πανεπιστημιακών για να ψαλιδίσουν την Ιστορία μας.

Η επίθεση του Κ. Σημίτη κατά της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ελληνορθοδόξου παραδόσεως αποκρυσταλλώθηκε στο ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος. 

Συνεχίζεται σήμερα με την αμφισβήτηση των ορθοδόξων Θρησκευτικών, με την πρόταση νόμου που θα υποχρεώνει ορθοδόξους ιερείς να κηδεύουν όσους ζήτησαν αποτέφρωση και με την πρόσφατη πρόταση του υπουργού Πολιτισμού Αρ. Μπαλτά να μετατραπεί σε τζαμί ο Ορθόδοξος Ναός του Αγίου Γεωργίου (Ροτόντα) στη Θεσσαλονίκη.

Στα Ιμια -κακά τα ψέματα- σήμερα δεν μπορούμε να υψώσουμε ελληνική σημαία ούτε μπορεί Ελληνας βοσκός να πατήσει το πόδι του με τα αιγοπρόβατά του. 

Στο όνομα του εκσυγχρονισμού ένα τμήμα του εθνικού εδάφους κατέστη γκρίζα ζώνη. 

Με τη μεταπήδηση των εκσυγχρονιστών - εθνοαποδομητών από τον Σημίτη στον Τσίπρα κινδυνεύουν να καταστούν γκρίζες ζώνες πολλές σελίδες της Ιστορίας μας. Θα το επιτρέψουμε άραγε;

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙBANKSTER ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ!!!


ΤΗΣ ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΠΟΝΤΑΙ ΤΑ...ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!!!

ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΧΟΥΝΤΑ ΥΠΟ ΤΟΝ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ

Και ξαφνικά κάτι τον έπιασε τον Standard &Poor's και αναβάθμισε την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας από CCC+ σε Β- ενώ η αναβάθμιση υποτίθεται ότι αναμενόταν μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης... 


Πρόκειται για μία κίνηση που επιβεβαιώνει τον πανικό της νέας τάξης και ενώ η οικονομική κατάρρευση στην Ελλάδα έχει ολοκληρωθεί, είναι τώρα η στιγμή που φοβούνται μια πραγματική εξέγερση. Μετά την καθ΄ολοκληρίαν καταστροφή της μεσαίας τάξης οι δωσίλογοι κατ εντολήν των τοκογλύφων κατακτητών περνάνε σε μια διαδικασία αφανισμού της αγροτικής ζωής της χώρας. Φοβούνται λοιπόν την εξέγερση των αγροτών που μπορεί να πυροδοτήσει ένα μεγάλο λαϊκό μέτωπο αντίστασης και βάζουν τον S&P να λέει πως πάμε για ανάκαμψη... 

Στη σχετική ανακοίνωση ο αμερικανικός οίκος δεν παραλείπει να επισημάνει ότι η απόφαση της αναβάθμισης δήθεν αντανακλά την τήρηση εκ μέρους της Αθήνας των συμφωνηθέντων στο πλαίσιο του προγράμματος στήριξης, αλλά και το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία, παρά τα αλλεπάλληλα κτυπήματα, έχει αποδειχθεί πιο ανθεκτική από ό,τι υπολόγιζαν (οι τοκογλύφοι κατακτητές).


Η κατάρρευση του ΑΕΠ από 237,431 δισ. ευρώ σε 179,081 δισ. ευρώ, η μείωση των επενδύσεων  από 49,685 δισ. ευρώ σε 10,721 δισ. ευρώ και της αποταμίευσης στον ιδιωτικό τομέα από τα 38,672 δισ. ευρώ στα 13,877 δισ. ευρώ, η αύξηση της ανεργίας  από το 9% στο 26,6% συνιστούν για τον S&P...ανάπτυξη!
Επιπλέον τους έχει εντυπωσιάσει η εξαιρετικά χαμηλή ύφεσητης ελληνικής οικονομίας το 2015, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλουν για να την διαλύσουν, με τα εκατοντάδες υφεσιακά μέτρα και κυρίως με τα capital controls που οι τοκογλύφοι περίμεναν να τσακίσουν ότι είχε απομείνει όρθιο στην Ελληνική οικονομία.

Τώρα οι ίδιοι οι τοκογλύφοι κατακτητές μέσα από αναλυτές του το S&P, παραδέχονται πως η παραοικονομία και τα 40 δισ. ευρώ που βρίσκονται σε στρώματα και θυρίδες σώζουν την ελληνική οικονομία, τουλάχιστον σε μακροοικονομικά μεγέθη γιαυτό ψάχνουν να βρουν τρόπους να βάλουν χέρι και σε αυτά.

Η αναβάθμιση από τον S&P γίνεται λοιπόν για να εκτονωθεί η λαϊκή οργή και να δοθεί μια εικόνα φωτός στο βάθος του τούνελ πλην όμως είναι το φως από το τρένο που θα μας ισοπεδώσει οριστικά!

Τα μέτρα του "ασφαλιστικού" και ιδιαίτερα αυτά που στρέφονται κατά της αγροτικής όχι ανάπτυξης αλλά απλής επιβίωσης, συνιστούν την χαριστική βολή όχι στην αναπτυξιακή οικονομία της χώρας αλλά στην στοιχειώδη ύπαρξη του Ελληνικού λαού.

Αυτή η εξέγερση των αγροτών θα επιχειρηθεί να ελεγχθεί από  τους δωσίλογους και με αφορμή την αναταραχή να πάνε σε κυβέρνηση οικουμενική δηλαδή σε μνημονιακή χούντα!

Καταλληλότερος για πρωθυπουργός έχει κριθεί ο υπάλληλος των Rothschilds και διοικητής της ιδιωτικής τράπεζάς τους που φέρει τον εικονικό παραπλανητικό τίτλο "Τράπεζα της Ελλάδος"  ενώ στην πραγματικότητα ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ GOLDMAN SACHS .

Άλλωστε παρενέβη δύο φορές μέσα σε ένα μήνα (30/11/15 και 2/1/16)  σαν προϊστάμενος των δωσίλογων πολιτικών συστήνοντας τους να περάσουν επειγόντως τα άθλια μέτρα όλοι μαζί!!! 

Θέλουν μια κυβέρνηση τύπου Παπαδήμου για να περάσουν και άλλο ένα δήθεν "κούρεμα του χρέους" σαν το PSI πάντα στις πλάτες του Ελληνικού λαού. 

Το πρόβλημα όμως για την νέα τάξη και την Παγκόσμια Τραπεζοπιστωτική Εξουσία της (ΠΤΕ) θα είναι μεγάλο εάν δεν μπορέσει να ελέγξει την εξέγερση των αγροτών και αυτή γενικευτεί σε εξέγερση όλου του Ελληνικού λαού.

Τότε υπάρχει ελπίδα να απαλαγούμε από την χούντα των δωσιλόγων και από τους τοκογλύφους κατακτητές. 

Εντολή του ΔΝΤ η είσοδος εκατομμυρίων λαθρομεταναστών σε Ελλάδα και Ευρώπη - Το «Βρώμικο» Σχέδιο


ΜΑΘΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ… ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ… 

ΕΤΣΙ «ΣΩΖΕΙ» ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, ΠΟΥ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΑΓΚΑΛΙΆΣΕΙ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ) ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ… 

ΧΕΙΡΑ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ…


Η ΕΛΙΤ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ…

Το Σχέδιο του ΔΝΤ είναι να κατακλύσει την αγορά εργασίας με τον υπο-κατώτατο μισθό των ανειδίκευτων μεταναστών

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνιστά ότι ένα εκατομμύριο μετανάστες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική στην Ευρώπη να πληρώνονται κάτω από τον κατώτατο μισθό.

Ο διεθνής οργανισμός υποστηρίζει πως ο χαμηλότερος από την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας μισθός είναι ο μόνος εφικτός τρόπος για να ενσωματωθούν οι μετανάστες στις ευρωπαϊκές πόλεις…

Για το ΔΝΤ, η απασχόληση είναι το κύριο μέσο με το οποίο οι πρόσφυγες θα ολοκληρωθούν οικονομικά στις χώρες υποδοχής τους. 

Για να επιταχυνθεί η ένταξή τους, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνιστά την εφαρμογή των «προσωρινών και περιορισμένων παρεκκλίσεων του κατώτατου μισθού για τους πρόσφυγες. 

Ο στόχος αυτού του μέτρου θα είναι να αποκατασταθεί η αρχική ανισορροπία στην αγορά εργασίας μεταξύ των πρόσφατων μεταναστών και του αυτόχθονου πληθυσμού.

Καταλάβατε; Αντί να προσαρμοστούν οι απανταχού λαθρομετανάστες, παράνομοι μετανάστες, μουσουλμάνοι εισβολείς στις χώρες υποδοχής, πρέπει να προσαρμοστούν οι χώρες στις ορδές των βαρβάρων… 

Το Σχέδιο των Παγκοσμιοποιητών για την καταστροφή των κρατών-εθνών σε πλήρη εξέλιξη….

Το σχέδιο του ΔΝΤ για την υπονόμευση της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας με τους εργαζομένους να αμείβονται λιγότερο από ό, τι ο κατώτατος μισθός, αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πλάνου από την παγκόσμια ελίτ για να εξαλείψουν τα σύνορα, να καταστρέψουν την εθνική κυριαρχία και τελικά να επιβάλουν μια συγκεντρωτική και ολοκληρωτική παγκόσμια κυβέρνηση.

Οι Αυξήσεις στην κρυφή ανεργία, η έλλειψη νέων θέσεων εργασίας, καθώς και η επιδείνωση των πραγματικών ποσοστών των μισθών είναι οι συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο στις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά, όλο και περισσότερο, στην Ευρώπη, στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού στον βιομηχανικό κόσμο.

Οι τραπεζίτες είναι οι νέοι φεουδάρχες, και οι πολιτικοί της ΕΕ και τα σημαίνοντα έθνη μέλη της είναι οι δουλοπρεπείς υποτελείς που επιβάλουν το «κράτος δικαίου» στους δουλοπάροικους.

Το «κράτος δικαίου» παγκοσμιοποίησης επιβάλλεται από μη εκλεγμένους γραφειοκράτες και χρησιμοποιείται ως ένα σφυρί για να καταρρεύσει η Δύση και να επέλθει η παγκόσμια κυβέρνηση.

Η μαζική μετανάστευση των αμόρφωτων, ανειδίκευτων και «εξωγήινων» πολιτισμικά «προσφύγων» αποτελεί όπλο στα χέρια των παγκοσμιοποιητών… 

Και οι στημένες κρίσεις τους χρησιμοποιούνται για να πραγματοποιούνται επιθέσεις στους προμαχώνες του δυτικού πολιτισμού.

ΠΑΜΕ ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ


Και εκεί που λέγαμε ότι αγωνιζόμαστε για να μην υλοποιηθεί το τρίτο μνημόνιο, όλα δείχνουν ότι Λαγκάρντ και Σόϊμπλε, δηλαδή ΗΠΑ και Γερμανία, μας οδηγούν (εμείς δεν έχουμε φυσικά εθνική κυριαρχία) σε τέταρτο θανάσιμο μνημόνιο.

Τέταρτο μνημόνιο που θα σημάνει περικοπή ακόμα και καταβαλλόμενων κύριων συντάξεων, καθώς και πρόσθετα μέτρα περί τα 9 δις ευρώ.

Εννοείται ότι τα εισοδήματα και οι περιουσίες μας στην ουσία δημεύονται.

Μόνη λύση είναι να απεγκλωβιστεί η πολιτική εξουσία από την οικονομική και να περάσει η δυνατότητα λήψης των αποφάσεων στο λαό, ο οποίος είναι εκείνος που θα σηκώσει και το βάρος των όποιων μέτρων.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Με την Αριστερά δεν συζητάς, την πολεμάς!

Η σύγκρουση των αγροτών με την κυβέρνηση του Σύριζα δεν έχει μόνο κίνητρα οικονομικά. Το μίσος της ευρύτερης Αριστεράς προς την αγροτική τάξη είναι ιδεολογικό. Οι διεθνιστές και οι απάτριδες δεν μπορούν να ανεχθούν ανθρώπους με την γη τους. Γι’ αυτό και η εϕαρμογή του μέτρου για τον αγροτικό ΦΠΑ έγινε από τον Σύριζα.

Όλοι οι εθνικιστές οϕείλουμε να αγωνιστούμε για να αποτραπεί ο οικονομικός αϕανισμός της αγροτιάς και η προλεταριοποίηση της. 

Η Λ.Ε.Π.ΕΝ. βρίσκεται ήδη στα μπλόκα στην Πελοπόννησο, στην Δ.Ελλάδα στην Λάρισα και στην Αν. Μακεδονία. 
Οι αριστεριστές υποτελείς των Βρυξελλών θα μας δουν σύντομα παντού, απέναντί τους.



Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Η πολιτική στην Αρχαία Ελλάδα


Πολίτες «ενεργοί» και πολίτες «παθητικοί» στην Αρχαία Ελλάδα

1. Η ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων, δηλαδή του δικαιώματος συμμετοχής στην πολιτική ζωή και στη λήψη των αποφάσεων, μπορούσε να είναι αποτέλεσμα είτε δικαστικής απόφασης είτε μιας στάσης.

1.1 Η ατιμία: Ο όρος ατιμία φαίνεται ότι κάλυπτε δύο είδη αποκλεισμού από τη συμμετοχή στην πολιτική ζωή. Σύμφωνα με την παλαιότερη χρήση του. ο όρος υποδήλωνε ότι ο πολίτης που υποβλήθηκε στην ποινή αυτή αποτελούσε πλέον ένα είδος παρανόμου τον οποίο μπορούσαν και να θανατώσουν, χωρίς επακόλουθη τιμωρία και να κατασχέσουν τη περιουσία του. Πολύ γρήγορα όμως, ήδη από το τέλος του 6ου  αιώνα, και τουλάχιστον στην Αθήνα, η ατιμία απόκτησε λιγότερο ριζοσπαστική σημασία: η επιβολή της ατιμίας σε έναν πολίτη σήμαινε την αφαίρεση των πολιτικών του δικαιωμάτων και τον αποκλεισμό από τα ιερά της πόλης.

Ο άτιμος δεν είχε πλέον το δικαίωμα συμμετοχής στην εκκλησία του δήμου, στα δικαστήρια και δεν μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για καμία αρχή. Δεν έπαυε όμως να ανήκει στο πολιτικό σώμα, συνεπώς η ένωσή του με μία Αθηναία ήταν νόμιμη, όπως και η Ιδιοκτησία των αγαθών που του ανήκαν. Τίθενται δύο προβλήματα αναφορικά με την ατιμία: πρώτον, ήταν κληρονομική, και δεύτερον, ποια ήταν τα σφάλματα που μπορούσαν να επισύρουν την επιβολή της;

Ως προς το πρώτο σημείο, φαίνεται ότι η ατιμία αποτελούσε ισόβια καταδίκη, δεν αφορούσε όμως παρά μόνο στον ένοχο, και όχι στους απογόνους του. Σε μία μόνο περίπτωση, όμως, η ατιμία μπορούσε να είναι κληρονομική, αν επρόκειτο για κάποιον που χρωστούσε στο δημόσιο, κάποιον πολίτη που δεν είχε εξοφλήσει κάποιο πρόστιμο που του είχε επιβληθεί από δικαστήριο ή που δεν είχε, ως γεωργός υπεύθυνος για έναν φόρο, αποδώσει τα ποσά που είχε συγκεντρώσει.

Στην περίπτωση αυτή, αν πέθαινε πριν εξοφλήσει το χρέος του, η ατιμία βάραινε τους κληρονόμους του, αλλά έπαυε βεβαίως όταν οι τελευταίοι πλήρωναν το χρέος. Εκτός από αυτές τις περιπτώσεις χρέωσης, τα άλλα σφάλματα που μπορούσαν να επιφέρουν την επιβολή ατιμίας ήταν διαφόρων ειδών άλλα αφορούσαν σε ιδιωτικές βλάβες, κακή μεταχείριση, σεξουαλική βία. διάλυση πατρικής κληρονομιάς κ.λπ.) και άλλα αφορούσαν σε δημόσιες βλάβες (διαφθορά δικαστών, ψευδομαρτυρία, επανειλημμένες καταδίκες για την υποβολή παράνομων προτάσεων.

Φαίνεται επίσης πως υπήρχαν και μορφές μερικής ατιμίας. Το παράδειγμα που αναφέρεται πάντα για την περίπτωση αυτή είναι των πολιτών εκείνων που είχαν υπηρετήσει στο στράτευμα που είχε μείνει στην Αθήνα κατά τη στάση των ολιγαρχικών του 411 και καταδικάστηκαν να μην παίρνουν πια τον λόγο στις συνελεύσεις της εκκλησίας του δήμου, διατηρώντας όμως το δικαίωμα να παραβρίσκονται στις συνελεύσεις.

Άλλες περιπτώσεις μερικής ατιμίας αναφέρονται από τον ρήτορα Ανδοκίδη, όπως. για παράδειγμα, η απαγόρευση να εγείρουν αγωγή στα δικαστήρια ή να διασχίζουν την αγορά. Υπάρχουν όμως πολλά σκοτεινά σημεία σχετικά με τις διάφορες διαδικασίες που οδηγούσαν σε μια τέτοια στέρηση ορισμένων πολιτικών δικαιωμάτων.



1.2   Οι πολιτικές επαναστάσεις: Μέσα από την ιστορία της Αθήνας και πάλι θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε πώς μπορούσαν οι πολίτες να στερηθούν τα πολιτικά τους δικαιώματα, παραμένοντας συγχρόνως μέλη της πολιτικής κοινότητας. Θα συγκροτήσουμε τρεις στιγμές της ιστορίας αυτής, τη στάση των ολιγαρχικών το 411, τη διακυβέρνηση των Τριάκοντα και το πολίτευμα που υιοθετήθηκε το 322 υπό την πίεση του Μακεδόνα στρατηγού Αντίπατρου.

1.2.1 Η στάση του 411: Μετά τη βαριά ήττα που υπέστη η Αθήνα στη Σικελία το 411, οι εχθροί της δημοκρατίας, εκμεταλλευόμενοι την αναταραχή που επικρατούσε στην πόλη, κατέλαβαν την εξουσία στην Αθήνα και εγκαθίδρυσαν νέους νόμους, σύμφωνα με τους οποίους μόνο πέντε χιλιάδες πολίτες από τους τριάντα πέντε χιλιάδες που υπήρχαν στην πόλη θα μπορούσαν να ασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Είδαμε ήδη πώς απέτυχε το εγχείρημα, από την αντίδραση του ναυτικού και του στρατεύματος, που καθαίρεσαν τους στρατηγούς τους και αρνήθηκαν να αποδεχτούν τα γεγονότα που είχαν διαδραματιστεί στην Αθήνα.

Χωρίς την υποστήριξη του στόλου και μέρους του στρατεύματος, οι ολιγαρχικοί δεν μπόρεσαν να διατηρηθούν στην εξουσία και η δημοκρατία υποκαταστάθηκε. Γνωρίζουμε, όμως, από τον λόγο ενός ρήτορα της εποχής ότι ήδη είχαν αρχίσει να συντάσσουν τον κατάλογο εκείνων που θα διατηρούσαν πλήρη πολίτικα δικαιώματα. Οι υπόλοιποι δεν θα έχαναν βέβαια την ιδιότητα του Αθηναίου, θα μετατρέπονταν όμως σε «παθητικούς» πολίτες.

1.2.2 Η διακυβέρνηση των Τριάκοντα: Το 405, η Αθήνα υπέστη μια σοβαρή ναυτική ήττα στους Αιγός ποταμούς από τον στόλο των Λακεδαιμονίων. Η ήττα αυτή σήμανε το τέλος του πολέμου που για ένα τέταρτο του αιώνα είχε φέρει αντιμέτωπες τις δύο μεγάλες πόλεις καιτους συμμάχους τους. Ενώ ο ναύαρχος Λύσανδρος είχε αποκλείσει το λιμάνι του Πειραιά, οι ολιγαρχικοί κατέλαβαν για μια ακόμη φορά την εξουσία, αναθέτοντας σε τριάντα πολίτες την εγκαθίδρυση νέου πολιτεύματος.

Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ, καθώς, αφού για μερικούς μήνες οι Τριάκοντα σκόρπισαν στην πόλη τον τρόμο, οι εσωτερικές τους διαμάχες διευκόλυναν την επάνοδο της δημοκρατίας λίγο αργότερα. Το σχέδιο προέβλεπε ότι η άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων θα περιοριζόταν μόνο σε τρεις χιλιάδες πολίτες, ενώ οι άλλοι θα αποκλείονταν από την πολιτεία.

Ο ρήτορας Λυσίας, που είχε βοηθήσει στην επάνοδο των δημοκρατικών στην Αθήνα, περιγράφει ως απόλυτο τον αποκλεισμό αυτό, φτάνοντας στο σημείο να πει ότι όσοι δεν ανήκαν σ’ αυτούς τους Τρεις Χιλιάδες θα «στερούνταν την πατρίδα τους». Στην πραγματικότητα, οι πολυάριθμοι δημοκρατικοί που εγκατέλειψαν την πόλη το έκαναν αφ’ ενός μεν για να ξεφύγουν από τις απειλές που τους βάραιναν, αφ’ ετέρου δε για να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Μετά την αποκατάσταση αυτή, έγινε μία ακόμη απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος συμμετοχής στην πολιτική ζωή μόνο στους κατόχους ακίνητης περιουσίας. Το σχέδιο απορρίφθηκε, αν όμως είχε πετύχει το ένα πέμπτο περίπου των πολιτών θα είχε βρεθεί χωρίς πολιτικά δικαιώματα.

1.2.3    Η απόφαση του 322: Το 322, με την ανακοίνωση του θανάτου του Αλέξανδρου, οι Αθηναίοι, παρασύροντας μαζί τους και μερικά άλλα ελληνικά Κράτη, κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον του Μακεδόνα στρατηγού Αντίπατρου, στον οποίο ο Αλέξανδρος είχε εμπιστευτεί το βασίλειό του πριν ξεκινήσει την εκστρατεία στην Ασία. Οι Έλληνες ηττήθηκαν και το 322 οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να δεχτούν την παρουσία μακεδονικής φρουράς στον Πειραιά και την εγκατάσταση τιμοκρατικού καθεστώτος: για να συμμετέχει κάποιος στην πολιτική ζωή έπρεπε να έχει περιουσία αξίας τουλάχιστον δύο χιλιάδων δραχμών.

Συνεπώς περισσότεροι από τους μισούς Αθηναίους πρέπει να αποκλείστηκαν από την ιδιότητα του ενεργού πολίτη. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, συγγραφέα του τέλους του 1ου αιώνα μ.κ.ε. ένα μέρος αυτών μετανάστευσαν στη Θράκη. Κι αυτό γιατί, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αιώνα, ο αποκλεισμός από την πολιτική ζωή σήμαινε για τα φτωχότερα στρώματα την απώλεια των υλικών προνομίων της πολιτικής ιδιότητας, δηλαδή τους διάφορους μισθούς, τη διανομή του θεωρικού, τις αμοιβές για όσους υπηρετούσαν στον στόλο.

Πιθανότατα η απώλεια των υλικών αυτών προνομίων, περισσότερο από τη στέρηση της συμμετοχής στις δημόσιες υποθέσεις, έγινε αισθητή με σκληρότερο τρόπο από την πλειοψηφία, καθώς, όπως θα διαπιστώσουμε, η πολιτική ζωή είχε περιέλθει σταδιακά στα χέρια μια μειοψηφίας «πολιτικών».

2. Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ

Πρόκειται για πρόβλημα που απασχόλησε την Αθήνα, τη μόνη πόλη για την οποία για μια ακόμη φορά διαθέτουμε επαρκείς πληροφορίες. Το πρόβλημα αυτό είναι ένα από αυτά που προκάλεσαν τις περισσότερες συζητήσεις και διαμάχες μεταξύ των ιστορικών της εποχής μας. Ας προσπαθήσουμε να αποκαλύψουμε τις διάφορες όψεις του.

2.1 Δημοκρατία και συμμετοχή: Είδαμε προηγουμένως τι σήμαινε η εγκαθίδρυση δημοκρατικού καθεστώτος στην Αθήνα: τη συμμετοχή στις συνελεύσεις, όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις που δέσμευαν το σύνολο της πολιτικής κοινότητας. Σε ποιο βαθμό ήταν πραγματική η συμμετοχή αυτή; Γνωρίζουμε ότι για ορισμένες ψηφοφορίες, όπως, για παράδειγμα, τον 5ο αιώνα για να ξεκινήσει η διαδικασία του εξοστρακισμού, καθώς και για να παραχωρηθούν πολιτικά δικαιώματα, χρειαζόταν απαρτία έξι χιλιάδων ψηφοφόρων.

Δεν έχουμε καμία σαφή ένδειξη σχετικά με τον αριθμό των πολιτών της κλασικής Αθήνας. Η μόνη γνωστή απογραφή από τα τέλη του 6ου αιώνα αναφέρει 21.000 πολίτες. Πιστεύουμε όμως γενικά ότι, την παραμονή του Πελοποννησιακού πολέμου, ο αριθμός των Αθηναίων ήταν μεταξύ 35 και 40.000, και στην αρχή του 4ου αιώνα παραδίδεται ο αριθμός 30.000 και από τον φιλόσοφο Πλάτωνα και από τον ποιητή Αριστοφάνη. Δηλαδή συνήθως λιγότερο από το ένα έκτο των πολιτών συμμετείχε πραγματικά στις συνεδριάσεις της εκκλησίας του δήμου.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα πέντε έκτα αδιαφορούσαν για τις υποθέσεις της πόλης. Κατ’ αρχήν, επειδή η σύνθεση της εκκλησίας του δήμου διέφερε ανάλογα με τις συνθήκες, την εποχή του έτους, τα θέματα της ημερήσιας διάταξης. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι ήταν ευκολότερο για τους κατοίκους του άστεως. παρά για τους κατοίκους της υπαίθρου, να μεταβαίνουν στην Πνύκα. Οι νοσταλγοί των παλαιότερων εποχών αρέσκονταν να αναφέρουν αυτό που ένας σύγχρονος ιστορικός ονόμασε «δημοκρατία των γεωργών», όταν πολίτες ήταν μόνο οι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας και απεχθάνονταν την ιδέα να μεταβαίνουν στην πόλη για κάθε λόγο.

Ο ποιητής Αριστοφάνης, ένας από τους νοσταλγούς αυτούς, κατήγγειλε τις βλαβερές συνέπειες του θεσμού του εκκλησιαστικού μισθόν, που προσήλκυε στην εκκλησία του δήμου κάθε είδους εξαθλιωμένους πολίτες με μόνη επιδίωξη την είσπραξη των τριών οβολών που τους επέτρεπε να ζήσουν χωρίς να κάνουν τίποτε. Πρέπει, ωστόσο, να υπενθυμίσουμε ότι η εκκλησία του δήμου συνερχόταν κανονικά σαράντα φορές τον χρόνο και ότι, ακόμη και αν υπήρχαν κάποιες επιπλέον έκτακτες συνελεύσεις, δεν έφταναν για να ζήσει ένα άτομο χωρίς πόρους – ακόμα κι αν δεν είχε χάσει καμία συνέλευση.

Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίσουμε με σύνεση την κριτική που ασκούν οι αντίπαλοι της δημοκρατίας, κατηγορώντας την εκκλησία του δήμου ως άναρχη και συγχρόνως παντοδύναμη, που κυριαρχείται από μια μάζα φτωχών πολιτών και αποτελεί παίγνιο στα χέρια των δημαγωγών. Οι πολυάριθμες αποφάσεις που προέρχονται από τις συνελεύσεις αυτές και που έφτασαν ώς εμάς, μαρτυρούν την καλή λειτουργία του συστήματος, και ότι η συμμετοχή του δήμου, του λαού, στη λήψη των αποφάσεων αποτελούσε πραγματικότητα.

Η αποτυχία των δύο ολιγαρχικών στάσεων, προς τα τέλη του 5ου αιώνα, αποτελεί απόδειξη της προσκόλλησης των περισσότερων πολιτών στο πολιτικό καθεστώς του οποίου γνώριζαν ότι αποτελούσαν την κινητήρια δύναμη. Μετά από αυτά, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ο βαθμός συμμετοχής στην πολιτική ζωή δεν ήταν ο ίδιος για όλους.

Πράγμα που μας οδηγεί να θέσουμε το ζήτημα της ύπαρξης μιας «πολιτικής τάξης».


2.2 Η πολιτική τάξη: Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αριστοτέλη, σε πολλές πόλεις η διαχείριση των υποθέσεων βρισκόταν στα χέρια της μειοψηφίας εκείνων που, λόγω περιουσίας και ελεύθερου χρόνου, είχαν τη δυνατότητα να επιδιώκουν τις ανώτατες αρχές. Στην περίπτωση της δημοκρατικής Αθήνας, όπου η αμοιβή για τις δημόσιες λειτουργίες επέτρεπε σε όλους να έχουν πρόσβαση σ’ αυτές, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, αλλά η ύπαρξη μιας πολιτικής τάξης δεν έπαυε να αποτελεί και εκεί πραγματικότητα.

2.2.1:  Οι τάξεις κατά τον Σόλωνα:  Πρέπει εδώ να επανέλθουμε στο ζήτημα που ήδη τέθηκε, των «σολώνειων τάξεων». Σύμφωνα με τον συγγραφέα της Αθηναίων Πολιτείας, η κατανομή των πολιτών σε τέσσερις τάξεις ανάλογα με το εισόδημά τους είχε στόχο κατ’ αρχήν να ρυθμίσει την πρόσβαση στις αρχές. Έτσι, για παράδειγμα, μόνο οι πολίτες των δύο πρώτων τάξεων μπορούσαν να γίνουν άρχοντες και μόνο κατά τον 5ο αιώνα έγινε δυνατή η πρόσβαση και για τους πολίτες της τρίτης τάξης, τους ζευγίτες.

Όπως υποδείξαμε πιο πάνω, η κατάταξη του Σόλωνα κάλυπτε περισσότερο στρατιωτικά και φορολογικά ζητήματα, παρά την ανάγκη περιορισμού της πρόσβασης στις αρχές για τους πιο πλούσιους. Είναι πραγματικά δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ένας μικρός γεωργός, ακόμα και αν ανήκε στην τάξη των ζευγιτών, θα μπορούσε χωρίς συνέπειες να εγκαταλείψει τη γη και τα χωράφια του κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου έτους.

2.2.2  Η προέλευση των πολιτικών ανδρών: Πράγματι, οι πολιτικοί άνδρες των πρώτων δεκαετιών του 5ου αιώνα, τα ονόματα των οποίων έχουν φτάσει ώς εμάς, ανήκαν όλοι στις παλαιές αριστοκρατικές οικογένειες της Αθήνας. Αυ­τό ίσχυε και στην περίπτωση του Κλεισθένη, στο τέλος του προηγούμενου αιώνα.

Το ίδιο και για τον Μιλτιάδη και τον γιο του Κίμωνα, για τον Αριστείδη και τον Θεμιστοκλή, και βέβαια για τον ίδιο τον Περικλή. Οι κατάλογοι των αρχόντων που διαθέτουμε δεν μας επιτρέπουν πάντα να αποφανθούμε για την κοινωνική κατάσταση εκείνων που αναλάμβαναν τη λειτουργία αυτή κατά τον 5ο αιώνα, δεν θα μπορούσαμε όμως να αμφισβητήσουμε το γεγονός ότι ανήκαν σε εύπορες τάξεις.

Η καθιέρωση της μισθοφόρους μπορεί να επέτρεψε στους φτωχότερους πολίτες να συμμετέχουν στα δικαστήρια της Ηλιαίας, δηλαδή να υπηρετούν την πόλη για ένα ολόκληρο έτος ως βουλευτές, δεν επέφερε όμως σημαντικές μεταβολές στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Παρόμοια, μπορεί να είχαν όλοι το δικαίωμα να μιλήσουν στις συνελεύσεις της εκκλησίας του δήμου, αναμφίβολα όμως. εκ των πραγμάτων, εκείνοι που μιλούσαν ήταν αυτοί που, χάρη στην εκπαίδευσή τους, χειρίζονταν με ευχέρεια τον λόγο και μπορούσαν να επιβληθούν σε μια συγκέντρωση πολλών ατόμων.

Ας προσθέσουμε, επιπλέον, ότι οι ανώτεροι άρχοντες, οι στρατηγοί ή οι θησαυροφύλακες, εκλέγονταν και ότι κατά την εκλογή το βάρος έπεφτε στις τοπικές επιρροές. Γι’ αυτό τον λόγο εξάλλου, η κλήρωση θεωρείτο πιο δημοκρατικός τρόπος εκλογής. Αλλά και η κλήρωση αυτή γινόταν από καταλόγους που συγκροτούσαν οι δήμοι και οι φυλές και εκεί επίσης μπορούσε να παίξει ρόλο το προσωπικό γόητρο, η καταγωγή ή η περιουσία.

Βέβαια, στην Αθήνα περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η πρόσβαση στις αρχές ήταν σχετικά ανοιχτή. Όμως. πέρα από τις ίδιες τις αρχές, η διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων παρέμενε στα χέρια μιας μειοψηφίας μορφωμένων ανδρών ευγενικής καταγωγής και κατά κανόνα με αρκετή περιουσία, έτσι ώστε αυτοί να έχουν τη δυνατότητα να προβάλλουν πράξεις γενναιοδωρίας προς όφελος ολόκληρης της πόλης.

2.2.3 Η εξέλιξη της πολιτικής τάξης: Είναι λοιπόν προφανής η ύπαρξη μιας πολιτικής τάξης. Αυτή όμως η τάξη εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων της ιστορίας της δημοκρατικής Αθήνας. Μέχρι τον Πελοποννησιακό πόλεμο, οι άνδρες που βρίσκονται στο προσκήνιο ανήκουν όλοι ή σχεδόν όλοι στις παλαιές εκείνες αθηναϊκές οικογένειες που κυριαρχούσαν στην πόλη ήδη από τον 6ο αιώνα. Από το 430 περίπου, βλέπουμε να εμφανίζονται στο προσκήνιο άνδρες λίγο διαφορετικής καταγωγής, που δεν έχουν πίσω τους ένδοξους προγόνους και που τα εισοδήματα τους προέρχονται από την εκμετάλλευση εργαστηρίων ή μεταλλωρυχείων.

Αυτή είναι η περίπτωση. για παράδειγμα, των περίφημων «δημαγωγών» του τέλους του αιώνα, τους οποίους χλευάζει ο Αριστοφάνης και τους κατηγορεί ότι δεν μπορούν να σταθούν στις συνελεύσεις, ο περίφημος Κλέων ιδιοκτήτης βυρσοδεψείου, ο Υπέρβολος ο αγγειοπλάστης, ο οργανοποιός Κλεοφών, ή ακόμα ο έμπορος προβάτων Λυσικλής. Όλοι αυτοί οι άνδρες ηταν πλούσιοι, αλλά οι σχέσεις τους με τον κόσμο του εμπορίου και της βιοτεχνίας τούς υποβίβαζε στα μάτια εκείνων που θεωρούσαν τις δραστηριότητες αυτές ανάξιες για έναν ελεύθερο άνθρωπο.

Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για τα αίτια της εξέλιξης αυτής της πολιτικής τάξης, εξέλιξης που επιβεβαιώνεται τον επόμενο αιώνα, όταν όλοι σχεδόν οι πολιτικοί άνδρες που γνωρίζουμε σήμερα προέρχονταν από αυτές τις τάξεις. Είναι βέβαιο ότι η εξέλιξη σχετίζεται με το γεγονός ότι η ανάπτυξη της πόλης κατά τον 5ο αιώνα μετέβαλε το χρήμα σε αξία που έχαιρε όλο και μεγαλύτερης εκτίμησης. Για να επανδρωθούν τα πλοία του στόλου, για να οργανωθούν οι μεγάλες γιορτές της πόλης, για να χρηματοδοτηθούν οι μακρινές αποστολές, τα χρήματα των πλουσίων γίνονταν όλο και πιο απαραίτητα και η προέλευσή τους έπαυε να έχει ιδιαίτερη σημασία.

Ένας ακόμη λόγος ήταν ότι ο πλούσιος τεχνίτης διέθετε ευ­κολότερα ρευστό χρήμα σε σχέση με τον μεγαλοϊδιοκτήτη γης, που συχνά αναγκαζόταν να υποθηκεύσει την περιουσία του για να αντιμετωπίσει τις δαπάνες που απαιτούνταν για την επιτυχία της πολιτικής καριέρας. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί όροι (πέτρινες στήλες όπου αναγραφόταν η υποθήκευση των κτημάτων) που βρίσκονται στην Αττική χρονολογούνται στον 4ο αιώνα, και ότι οι δικανικοί λόγοι αναφέρουν την περίπτωση πλούσιων ανδρών που αναγκάστηκαν να υποθηκεύσουν τις γαίες τους για να καλύψουν μια δαπανηρή λειτουργία.

Η εξέλιξη της πολιτικής τάξης δεν σημαίνει και εξέλιξη κοινωνική, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει. Μάλιστα, ιδιοκτήτες γης και ιδιοκτήτες δούλων θεωρούνταν ομοίως εισοδηματίες. Ο πλούτος παρέμενε αν όχι το κριτήριο, τουλάχιστον το απαραίτητο μέσο για την πρόσβαση στην τάξη των πολιτικών.

2.3 II παθητικότητα του δήμου, μύθος ή πραγματικότητα; Από την ύπαρξη της πολιτικής αυτής τάξης θα μπορούσαμε, άραγε, να συμπεράνουμε ότι οι συζητήσεις εκ των οποίων προέρχονταν οι επιλογές που δέσμευαν το σύνολο της πόλης, ανάγονταν στην πραγματικότητα σε εσωτερικές διαμάχες της τάξης αυτής; Αυτό υποστήριξαν ορισμένοι από τους ιστορικούς της εποχής μας, στηριζόμενοι στις προσωπικές αντιπαλότητες που μαρτυρούν οι πηγές και στις συμμαχίες που μαντεύουμε ότι σχηματίζονταν γύρω από ορισμένους «ηγέτες».

Θα ήταν, ωστόσο, υπερβολικό να συμπεράνουμε ότι οι συγκρούσεις που δίχαζαν την πόλη ανάγονται σε απλές διαμάχες μεταξύ παρατάξεων και ομάδων, διαμάχες που η πλειοψηφία των πολιτών παρακολουθούσε παθητικά. Διότι, αν οι προσωπικές συγκρούσεις έφερναν αντιμέτωπα κάποια μέλη της πολιτικής τάξης – που στα κείμενα δηλώνονται μερικές φορές με τον όρο πολιτευόμενοι – οι επιλογές για τις οποίες καλούνταν να αποφανθούν οι πολίτες δεν έπαυαν να είναι πολιτικές επιλογές. Θα αναφέρουμε δύο μόνο παραδείγματα.

Την παραμονή της εκστρατείας στη Σικελία, ήλθαν αντιμέτωποι στην εκκλησία του δήμου ο Νικίας, ο οποίος ήταν αντίθετός με το εγχείρημα και το θεωρούσε επικίνδυνη περιπέτεια, και ο Αλκιβιάδης, ο οποίος ήταν αντίθετα υποστηρικτής της επιχείρησης και έλπιζε να του φέρει μεγάλη δόξα. Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι υπήρχε προσωπική έχθρα μεταξύ των δύο ανδρών. που σχετιζόταν με τις διαφορές στην καταγωγή και την ηλικία τους.

Ο Αλκιβιάδης ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια και ήταν νέος. Το εισόδημα του Νικία προερχόταν από την εκμετάλλευση ορυχείων και ο ίδιος πλησίαζε την ηλικία των πενήντα χρόνων. Όμως, ο δήμος ακολούθησε τον Αλκιβιάδη επειδή, όπως παρατηρεί ο ιστορικός Θουκυδίδης, υπολόγιζε ότι η εκστρατεία θα του απέφερε υλικά οφέλη. Επρόκειτο. λοιπόν, για απόφαση που σχετιζόταν με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι από την ιστορία του 4ου αιώνα. Πρόκειται για την έγκριση από την εκκλησία του δήμου της συνθήκης ειρήνης που σύναψε η Αθήνα με τον Φίλιππο της Μακεδονίας το έτος 346. Για ορισμένους, ένας από τους οποίους είναι και ο Δημοσθένης, η συνθήκη αυτή παραγνώριζε τα συμφέροντα της Αθήνας, που απειλούνταν από τη φιλόδοξη πολιτική του Μακεδόνα βασιλιά.

Για άλλους αντιθέτως. μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν και οι προσωπικοί εχθροί του Δημοσθένη. διαφύλασσε την ειρήνη που ήταν απαραίτητη για την εσωτερική ισορροπία της πόλης. Ο δήμος επέλεξε την ειρήνη και ο Δημοσθένης αναγκάστηκε να συναινέσει και να υπερασπιστεί την αρχή της ειρήνης.

Οι συγκρούσεις που έφερναν αντιμέτωπους τους πολιτικούς άνδρες. με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ του Δημοσθένη και του Αισχίνη, σχετικά με τη στάση που έπρεπε να υιοθετηθεί απέναντι στη μακεδονική απειλή, δεν υποδηλώνουν απαραίτητα την παθητικότητα των πολιτών έναντι των αποφάσεων που όφειλαν να λάβουν, εφόσον τελικά οι δικές τους ψήφοι ήταν εκείνες που καθόριζαν τον προσανατολισμό που θα υιοθετούσε η πολιτική της πόλης. Μένει, ωστόσο, το ερώτημα κατά πόσο ήταν αλήθεια αυτό που μαρτυρούν ορισμένοι σύγχρονοι της εποχής εκείνης σχετικά με την ολοένα αυξανόμενη αδιαφορία των πολιτών για τις δημόσιες υποθέσεις.


Η εξαίρεση των φτωχών από την πολιτική ιδιότητα το 322

… ὁ δῆ­μος οὐκ ὤν ἀ­ξι­ό­μα­χος ἠ­ναγ­κά­σθη τήν ἐ­πι­τρο­πήν καί τήν ἐ­ξου­σί­α πᾶ­σαν Ἀν­τι­πά­τρῳ δοῦ­ναι πε­ρί τῆς πό­λε­ως. ὁ δέ φι­λαν­θρώ­πως αὐ­τοῖς προ­σε­νε­χθείς συ­νε­χώ­ρη­σεν ἔ­χειν τήν τέ πό­λιν καί τάς κτή­σεις καί τ’ ἄλ­λα πάν­τα· τήν δέ πο­λι­τεί­αν με­τέ­στη­σεν ἐκ τῆς δη­μο­κρα­τί­ας καί προ­σέ­τα­ξεν ἀ­πό τι­μή­σε­ως εἶ­ναι τό πο­λί­τευ­μα καί τούς μέν κε­κτη­μέ­νους πλεί­ω δραχ­μῶν δι­σχι­λί­ων κυ­ρί­ους εἶ­ναι τοῦ πο­λι­τεύ­μα­τος καί τῆς χει­ρο­το­νί­ας. τούς δέ κα­τω­τέ­ρω τῆς τι­μή­σε­ως ἅ­παν­τας ὡς τα­ρα­χώ­δεις ὄν­τας καί πο­λε­μι­κούς ἀ­πή­λα­σε τῆς πο­λι­τεί­ας καί τοῖς βου­λο­μέ­νοις χώ­ραν ἔ­δω­κεν εἰς κα­τοί­κη­σιν ἐν τῇ Θρά­κῃ. οὗ­τοι μέν οὖν ὄν­τες πλεί­ους τῶν [δισ]μυ­ρί­ων καί δι­σχι­λί­ων με­τε­στά­θη­σαν ἐκ τῆς πα­τρί­δος, οἱ δέ τήν ὡ­ρι­σμε­νην τί­μη­σιν ἔ­χον­τες πε­ρί ἐν­να­κι­σχι­λί­ους ἀ­πε­δεί­χθη­σαν κύ­ριοί τῆς τε πό­λε­ως καί χώ­ρας καί κα­τά τούς Σά­λω­νας νό­μους ἐ­πο­λι­τεύ­ον­το·

Απόδοση: [Ο λαός, επειδή δεν είχε τη δύναμη να συνεχίσει τον πόλεμο, αναγκάστηκε να αναθέσει στον Αντίπατρο όλη την κηδεμονία και την εξουσία της πόλης. Κι εκείνος συμπεριφέρθηκε με επιείκεια και τους επέτρεψε να διατηρήσουν την πόλη. τις κτήσεις και όλα τα άλλα. Όμως τροποποίησε το πολίτευμα, καταργώντας τη δημοκρατία, και όρισε πολίτευμα με βάση τον καθορισμό της αξίας των εισοδημάτων των πολιτών. Έτσι, όσοι πολίτες είχαν εισόδημα πάνω από δύο χιλιάδες δραχμές, όρισε να έχουν το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική ζωή και στην εξουσία.

Ενώ όλους όσους είχαν μικρότερο εισόδημα, σαν να ήταν ταραχοποιοί και φιλοπόλεμοι, τους εξόρισε από την πόλη. Τέλος, έδωσε σ’ όσους το επιθυμούσαν γη για να κατοικήσουν στη Θράκη. Αυτοί λοιπόν, που δεν ξεπερνούσαν τους δώδεκα χιλιάδες. εγκατέλειψαν την πατρίδα τους. ενώ όσοι είχαν το καθορισμένο εισόδημα, περίπου εννιά χιλιάδες πολίτες, ορίστηκαν κύριοι και τη πόλης και της χώρας και κυβερνούσαν σύμφωνα με τους νόμους του Σόλωνα.] Διόδωρου Σικελιώτη, Ιστορική Βιβλιοθήκη. XVIII. 18. 3-5

Η ψηφοφορία για την εκστρατεία στη Σικελία το 415

Καί ἔ­ρως ἐ­νέ­πε­σε τοῖς πᾶ­σιν ὁ­μοί­ως ἐκ­πλεῦ­σαι. Τοῖς μέν γάρ πρε­σβυ­τέ­ροις ὡς ἤ κα­τα­στρε­ψο­μέ­νοις ἐφ ἅ ἔ­πλε­αν ἤ οὐ­δέν ἄν σφα­λεῖ­σαν με­γά­λην δύ­να­μιν, τοῖς δ’ ἐν τῇ ἡ­λι­κί­ᾳ τῆς τέ ἀ­πού­σης πό­θῳ ὄ­ψε­ως καί θε­ω­ρί­ας, καί εὐ­έλ­πι­δες ὄν­τες σω­θή­σε­σθαι. ὁ δέ πο­λύς ὅ­μι­λος καί στρα­τι­ώ­της ἐν τέ τῷ πα­ρόν­τι ἀρ­γύ­ριον οἴ­σειν καί προ­σκτή­σε­σθαι δύ­να­μιν ὅ­θεν ἀί­διον μι­σθο­φο­ράν ὑ­πάρ­ξειν. ὥ­στε διά τήν ἄ­γαν τῶν πλε­ό­νων ἐ­πι­θυ­μί­αν, εἰ τῷ ἄ­ρα καί μή ἤ­ρε­σκε, δε­δι­ώς μή ἀν­τι­χει­ρο­το­νῶν κα­κό­νους δδξει­εν εἶ­ναι τή πό­λει ἡ­συ­χί­αν ἦ­γεν.

Απόδοση [Όλους τους κατέλαβε εξίσου η επιθυμία να αποπλεύσουν. Τους πιο ηλικιωμένους διότι πίστευαν η ότι θα υποτάξουν τα μέρη εναντίον των οποίων έπλεαν ή τουλάχιστον, ότι δεν θα καταστρεφόταν μια τόσο μεγάλη δύναμη. Εκείνους που βρίσκονταν σε ώριμη ηλικία, διότι αφ’ ενός μεν επιθυμούσαν να δουν και να γνωρίσουν τη μακρινή αυτή χώρα. και αφ’ ετέρου διότι είχαν την ελπίδα ότι θα σωθούν.

Τέλος, το μεγάλο πλήθος και τους στρατιώτες, διότι πίστευαν ότι υπό τις παρούσες περιστάσεις θα κέρδιζαν χρήματα και ότι μελλοντικά η πόλη θα αποκτούσε πρόσθετη ηγεμονία, που θα τους απέφερε ατελείωτη μισθοδοσία. Έτσι. λόγω της υπερβολικής επιθυμίας των περισσοτέρων, ακόμη και αν τυχόν κάποιος δεν επιθυμούσε την εκστρατεία, από φόβο μήπως φανεί εχθρικά διακείμενος προς την πόλη, δεν ψήφιζε κατά της εκστρατείας και σώπαινε.] Θουκυδίδου, Ιστοριών, ΣΤ. 24. 3-4